Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Als de EU in deze crisistijd zouden worden vergeleken met een ziekenhuis, dan ontstaat het volgende beeld. Er zijn stervende patiënten aan wier bedden de dokters eindeloos staan te praten over de juiste ingrepen. Bloed- en andere transfusiestoffen worden weggehaald bij andere, minder zieke patiënten.

De bloedbanken liggen zelf aan een infuus en halen hun levensstof in eerste aanleg ongemerkt weg bij niets vermoedende bezoekers. Het ziekenhuis bestuur overlegt niet met de patiënten, met de OR en twee topbestuurders zoeken vertwijfeld naar de juiste serie ingrepen. Van de patiënten wordt geëist, dat ze drastische afslankkuren moeten doen, terwijl ze ondertussen hard aan de slag moeten om hun eigen medicijnen te verdienen. Op sommige zalen worden patiënten opstandig of zij wijzen de behandeling af. De zorgverzekeraar kan het ook allemaal niet meer aan en verhoogt de premies en verlaagt de bijdragen.  De gemiddelde hersteltijd wordt ingeschat op tien jaar, waarbij de kinderen van patiënten de gemaakte zorgkosten uiteindelijk zullen vergoeden. Een beetje Inspectie zou zo’n ziekenhuis onmiddellijk sluiten.

Je zult in deze tijden bij Communicatie EU werken en een aanhanger zijn van de doctrine dat eenheid naar buiten toe een vereiste is voor geloofwaardigheid en vertrouwen. Een korte beschouwing over het communicatieve gedrag van de Europese Commissie en zijn soevereine regeringsleiders..

Eerder op deze site wijdde ik drie artikelen aan de Griekse kwestie. Ik constateerde toen dat de Nederlandse zegslieden (De Jager en Wellink) zich gedroegen als de woordvoerder van het Iraakse bewind tijdens de oorlogsinval door Amerika. Terwijl de Amerikaanse tanks de vouwen uit zijn uniformbroek reden, beweerde de man voor het front van de hele wereld aan televisiecamera’s, dat Irak aan de winnende hand was. Ook onze zegsliede de Griekse, inmiddels EU-kwestie zeiden dat we de slag zouden winnen. U kent inmiddels de terugtrekkende bewegingen van onze Nederlandse experts, die overigens niet verschillen van die in andere EU-lidstaten.

Citaten: het gaat slechts om garanties aan Griekenland. We moeten echt geld lenen, maar dat komt terug met rente. We moeten nu een tweede tranche aan leningen verstrekken, opdat Griekenland zijn leningen kan betalen (en zijn ambtenaren). We moeten misschien wel een deel afschrijven, maar de belastingbetaler moet niet weer (nadat de burgers de klap van de Amerikaanse hypotheekcrisis met omvallende banken opvingen) de dupe worden. De banken moet meebetalen. We moeten misschien de waarde van de staatsobligaties misschien met 50% afwaarderen cq de helft van de schuld kwijtschelden. Misschien komt het geld wel nooit meer terug.

De werkelijkheid! De burgers betalen allang mee. Italië is inmiddels besmet en kwetsbaar, omdat het land er sowieso financieel met een torenhoge staatsschuld slecht voorstaat. Drastische bezuinigingen zijn nodig. De Spaanse huizenmarkt is ingestort. In beide landen giert de werkeloosheid omhoog, vooral onder de generatie die in de komende 20 jaar topprestaties zou moeten leveren om er weer bovenop te komen. In Griekenland stijgt de werkeloosheid, het aantal zelfmoorden en werkt er door grootschalige stakingen en straatverzet op sommige dagen helemaal niemand meer.

De Duits-Franse as loopt vast. Frankrijk wankelt nu ook al en dreigt zijn triple A-status te verliezen. Sarkozy wil dat alle geldsteun verloopt via het Europese centrale noodfonds. Dank je de koekoek. Net zoals VS-banken stuk gingen aan waardeloze hypotheekproducten zitten Europese lidstaatbanken, de Franse voorop, vol met slechte obligatieproducten. Sarcozy wil dat wanbeleid afwentelen op de gehele EU. Het eigenbelang spat er vanaf. Duitsland ziet de bui al hangen. Nog (??) relatief gezonde landen als Duitsland zelf en Nederland moeten dan het leeuwendeel dragen. Alsof die al geen hoge staatsschulden hebben?! De banken moeten meebetalen (lees: hun waardepapieren afwaarderen), maar waar halen ze dat geld dan vandaan.? Waar blijven ze dan op drijven? U voelt ‘m aankomen: op de burgers, de spaarders, de pensioenfondsen. Maar die wankelen zelf, want de economie loopt terug, de werkgelegenheid mindert, hun huiswaarde daalt en inmiddels dreigt er ook een pensioenverlaging of wat op hetzelfde neerkomt een pensioenbijdrageverhoging, hetgeen de lasten weer verzwaard voor zowel bedrijven als burgers, werkend of niet.

Meneer De Jager, meneer Wellink, meneer Rutte, de hele regering, de burgers worden al voluit getroffen, want banken hebben geen geld, zij lenen geld en lenen dat weer uit. Zij leven van transacties en kunnen weliswaar door hun commissies daar veel aan verdienen, maar liggende gelden hebben banken weinig en als ze over hebben (meer uit kunnen lenen) dan doen ze dat steeds minder aan elkaar (het onderling  vertrouwen taant met de dag), maar stallen dit bij de Europese bank, omdat zij daar garanties weten. En mag u raden wie er garant staan? De landen zelf. Hoezo? Die zitten zonder uitzondering zelf diep in de staatsschulden. Dus daar kan het niet vandaan komen. Of toch: de facto nemen die staatsschulden dus toe, hetgeen hoe dan ook een land en dus de burgerij armer maakt en dat is de wissel die getrokken wordt op de welvaartspositie van burgers en op de toekomstige generaties, zoals dit heet.

Dat maken we wel weer goed als de (wereld)economie aantrekt. Hoezo? Als we dan weer duurdere huizen, auto’s en vakanties kopen van opnieuw geleend geld? Inmiddels verkast een deel van de economische kracht al geruime tijd van onze drowning economies naar emerging economies. Zou het ook zo kunnen zijn dat Europa en Amerika over het geheel genomen hun beste tijd hebben gehad? Dat het leenstelsel zijn langste tijd heeft gehad. Dat we terug moeten naar reële waarden. Dat we het Casino moeten sluiten dat geld leent van zijn eigen spelers om die spelers uit te betalen. Ophouden met Va Banque.

Ik begon met de vraag: Wie doet eigenlijk de EU-voorlichting? U trof het antwoord niet aan. Wat de EU centraal aan communicatie doet, is ook in nevelen gehuld. Ik zou het niet weten, maar ga het wel voor u uitzoeken. Alle openbaarmakingen lopen niet zozeer vanuit de EU maar over de EU vrijwel geheel via de media, die overigens moeten sleuren en trekken, interpreteren en analyseren. Niet via ons vak. Transparantie, informatieve integriteit, kwaliteitsinformatie, die vertrouwen wekt, zijn ver te zoeken. Zo’n situatie draagt niet bij tot aanzien van het communicatievak. Of is het juist een magistraal doch jammerlijk voorbeeld van de praktijkrelatie en vakpositie binnen de driehoek beleid – bestuur – communicatie?

Interessante artikelen

De ECB oogst lof en kritiek met de stap om meer dan 1100 miljard euro in de EU te pompen. De lof baseert zich op het adagium dat meer geld tot meer investeringen tot meer economische groei leidt. De k


Trek lering uit de vergelijking tussen Zika-virus en IS-virus.

Net zo als het Zika-virus verspreidt IS zijn eigen virus. De IS-strijders reizen als muggen naar landen, gelijk de mensen die de Zikamug


Het gasbedrijf Noord-Oost Friesland, dat Dokkum en talrijke dorpen daaromheen bedient, spreekt de verwachting uit dat omstreeks 1 januari 1965 20 tot 25% van haar klanten aardgas voor verwarming toepa