Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Wie zich naar behoren gedraagt en zich voegt naar de als democratische rechtstaat afgesproken wetten veroorzaakt voor de totale gemeenschap geen lasten. Wie zich misdraagt kost de gemeenschap geld. Waarom zien we gedrag niet verdisconteerd in de belastingen. Ofwel de vervuiler betaalt?

Het idee is een bonus-malus systeem. Iedere Nederlander die begint te werken betaalt of er nu veel wordt verdiend of minder 33,3% belasting op elke euro. Eenderde voor de gemeenschap, tweederde voor de burger c.q. het werkend individu. Dat klinkt redelijk. Ongeacht hoeveel men verdient. Niks sterkste schouders, sterkste lasten. Als je eerlijk je brood verdient is tweederde voor jou. Elke burger is in beginsel gelijk voor de wet. Het strartpercentage kan , wanneer alle staatsinkomsten en uitgaven hiertoe aanleiding geven op basis van een voor iedereen inzichtelijke rekensom, wat hoger of lager komen te liggen. Voor de staat geldt als principe geen uitgaven boven de inkomsten, dus geen schulden maken. Als Nederland door bijzondere omstandigheden -voor iedereen rationeel in te zien- naar boven zou moeten brengen, wordt dit onderwerp van een openbaar kamerdebat en een referendum.

Een individu dat zich betamelijk gedraagt en de staat geen geld kost aan justitie, politie en brandweer en schadeherstel of vermijdbare medische kosten (bijvoorbeeld door geweldsmisbruik) krijgt elk jaar een korting van 0,5% op zijn belastingen. Na tien jaar verdienen en fatsoenlijk gedrag betaalt hij of zij nog maar 28,3 %.

Na 67 jaar eindigt deze brave burger op 0% belasting. Zo oud -92 jaar- worden veel mensen nog niet, maar het betekent bijvoorbeeld dat iemand die op 25-jarige leeftijd gaat werken op zijn 65e jaar (even ouderwets nog gerekend) 40x05,% ofwel 20 procentpunten minder belasting betaalt. Hij of zij komt dan uit op 13,3 % van het verdiende loon. Hij of zij kost de gemeenschap immers niets anders dan voorzieningen waarvoor we met zijn allen al belasting betalen en die kunnen uit, want dat hebben we zo vastgesteld en de regerng blijft binnen de begroting (grondwet).

Degene, die daarentegen steelt, geweld gebruikt, openbare spullen beschadigt enzovoort, krijgt er naast de reguliere straf van Justitie een belastingstraf van +0,5% bij. Natuurlijk is dan de vraag: wat is een schadelijke overtreding? Zoals gezegd geweld, openbare belediging, diefstal, maar bijvoorbeeld ook dronken rijden of te hard rijden. Willen we overtredingen niet helemaal direct zo zwaar bestraffen, dan kan bijvoorbeeld worden gesteld dat men pas 5% meer moet betalen na drie overtreden van te hard rijden binnen een zekere marge. Zo zijn er ook wel aangepaste percentages te verzinnen voor het veroorzaken van mineure schades, maar liever niet teveel uitzonderingen.

De lagere belasting moet natuurlijk overeenkomen met lagere kosten bij en voor politie-, justititie, opruim- en opknapdiensten en medische ingrepen. Op deze manier lijden de slechten onder de goeden. Het zal ongetwijfeld nog wat doorrekenkosten vergen. Ook moeten ouders op die manier verantwoordelijk worden gesteld voor het gedrag van minderjarige kinderen of meerderjarige studenten. Eventueel kunnen deze laatste hun wandaden of ordentelijk gedrag ook terugvinden in hun studiekosten.

Ik ben geen geoefend rekenaar, maar ik zou de Rekenkamer wel eens een papieren calculatie-oefening willen zien maken. Misschine kan dit helemaal niet en is het wel eens uitgedokterd. In dat geval mijn verschuldigingen, maar ik ben het nog niet tegengekomen als optie.

Interessante artikelen

Als een land alleen maar kan bezuinigen door de lasten te verhogen en bezittingen te verkopen, zoals centrales en havens, zijn er twee mogelijkheden. Of het land zit al op de bodem of het weet waarach


Kunnen we die imam met zijn haatpreek nu wel of niet aanpakken? De vrijheid van meningsuiting acht Nederland een groot goed, maar brengt ons in toenemende mate in problemen. Moet die vrijheid worden i


Verloren miljarden in Griekse cultuur: een communicatiecultuur voorbeeld

Een tweetal dagen terug schreef ik over het zware, langdurige werk om de cultuur te veranderen van een organisatie of een heel