Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Ter verdediging van de gewelddadige jongelui, die in Eindhoven een andere jongeman tegen de grond sloegen en zeer gericht natrapten, was er prompt een advocaat die vraagtekens zette bij de verspreiding van de beelden op de media met het doel de daders te vinden. Privacy is het sleutelwoord in de discussie.

Mijn mening. 1. wie zich in de openbare c.q. publieke ruimte begeeft, geeft per definitie een groot deel van zijn privacy op. 2. wie in gezelschap van vijf anderen en tegenover twee slachtoffers met mogelijk nog toeschouwers op afstand een gevecht begint, geeft zijn privacy nog verder op. 3. wie zich begeeft in publieke ruimtes, waar camera’s hangen voor het signaleren van ongewenste gebeurtenissen, geeft zijn privacy ten derde op.

Wie van mening is, dat dergelijke big brother camera’s onwenselijk zijn, had zijn bezwaar moeten laten klinken, toen de maatschappij die stap zette. Ten principale ben ik zelf tegen camera’s, ook tegen niet voorgelegde opnames door fotograferende enkelingen of tv-makers, maar ik kan het bestaansfeit niet loochenen.

Die camera’s hangen er met een doel. Ze vervolgens hiervoor niet gebruiken zou een daad van nutteloosheid zijn. Voor mij is er geen principieel verschil tussen een camera en een postende agent voor een ambassade. En van diens geheugen wordt ook gebruik gemaakt als men hem of haar voor televisie of in krant zou vragen wat er te zien viel.

In de moderne, indringende maatschappij is privacy teruggebracht naar een zelf gekozen domein zonder ogen of lenzen. Dat mag onprettig zijn, maar het is uiteindelijk niets meer of minder dan een elektronische vorm van sociale controle. Tussen de humane controle en de apparatuursignalering zijn zelfs de vage grenzen vervallen. In een supercommunicatieve wereld is privacy een menselijke uitvinding die vrijwel heeft afgedaan. Leuk of niet.

En wat betreft die barbaar in de witte broek, deze heeft voor eens en altijd zijn privacy opgegeven met zijn ostentatieve geweldsuitbarsting, die geheel en al de bedoeling had van 'ik zal eens laten zien wat ik kan en durf'. Iemand die zo tekeer kan gaan, dient eeuwig in de gaten gehouden te worden.

Interessante artikelen

De zin van het leven behelst een filosofische en tevens praktische vraag. Die vraag duiden we aan als een existentiële vraag: waarom zijn er er?

Leg je zin uit als het hebben of stellen van een doel,


Dialoog en draagvlak zijn de aanduidingen van de bezweringsrituelen die moeten leiden tot overeenstemming en harmonie. Het lijkt paradoxaal. In de postmoderne westerse wereld beschouwen we cultuur nie