Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Opwarming aarde en communicatie: een vakdilemma

 Er zullen vele grote issues de revue passeren in deze eeuw. De opwarming van de aarde maakt mijns inziens een goede kans bij de top drie te behoren. Eén zaak op energiegebied is het afgelopen jaar duidelijk geworden, als het gaat om het terugdringen van het CO2-gehalte zijn de vorderingen verwaarloosbaar. Integendeel, ondanks alle goede (?) voornemens en besprekingen is dit broeikasfenomeen toegenomen en heeft inmiddels de 400 parts per million overschreden.

Er zijn vier uitgangspunten denkbaar als het om CO2-effecten gaat.

  1. De oorzaak van de toeneming is van kosmische aard en overstijgt de menselijke mogelijkheden tot ingrijpen.
  2. De mensheid voegt met zijn activiteiten aan het natuurlijke proces van CO2-vorming via verbranding, energiegebruik en industriële processen CO2 aan de atmosfeer toe en is de druppel die de emmer doet overlopen;
  3. Er is sprake van een natuurlijk, niet-menselijk toename-effect tegelijk met de effecten van de moderne mensactiviteiten, die niet doorslaggevend zijn.
  4. De mens is met zijn doen en laten hoofdveroorzaker.

 Over één punt zijn de diverse partijen het eens. Experts, politici en burgers aanvaarden, dat een toename van CO2 leidt tot opwarming, tenzij dit door een ander proces wordt vereffend. Over de boosdoener(s) bestaat verschil van mening. De grote vraag is: doet dit ertoe? Als de oorzaak van de CO2-toename helemaal of vooral te wijten is aan niet-menselijke processen staan we voor een de keuze tussen het onafwendbare en een ongekende inspanning om althans de nadelige effecten te bestrijden. Wat ook de uitkomsten van die inspanning mogen zijn, we kopen er tijd mee en we vermijden een collectief après nous le deluge. De discussie verplaatst zich dan naar de tweeledige vraag: vinden we die tijdwinst relevant en wat kunnen we ermee?

Achten we de consequenties van opwarming onafwendbaar, dan leidt aanvaarding hiervan tot de slotsom, dat we moeten afwachten of gevolgbestrijding voldoende zal beschermen en dat we ons eigen gedrag voor zover dit bijdraagt aan die opwarming niet ingrijpend hoeven te veranderen. We leggen ons bij dit feit neer en we bekorten daarmee de tijd die de mensheid is gegeven. Een cynische redenering is dan, dat de ellende maar beter zo snel mogelijk kan komen. Liever 7 miljard mensen in de knel dan 10 miljard. Voor welk uitgangspunt we ook kiezen in alle gevallen is de tijd een relevante factor.

Als we zouden kunnen vaststellen dat er een kosmisch gegenereerde toeneming van de opwarming gaande is, maakt die menselijke druppel het verschil niet. De B-optie is dan betrekkelijk irrelevant. Hetzelfde geldt voor C. De mensheid zal ermee moeten (leren) omgaan, hoe dan ook. Is A het geval, dan moeten we besluiten te doen wat we kunnen om de gevolgen te bestrijden, ook anticiperend.. We staan dan voor de grootste, collectieve inspanning aller tijden.

Is D het geval dan zijn we aan onze nazaten verplicht de overlevingskansen maximaal te benutten en bijvoorbeeld onder de 2º C opwarming te blijven, zoals nu door sommige groeperingen als doel wordt gezien. Sommige, want er zijn ook deskundigen die de mening zijn toegedaan, dat die 2º C al niet meer haalbaar zijn en het proces onomkeerbaar die grens zal overstijgen binnen ongeveer een eeuw. De keuze tussen A of D is cruciaal, als we zouden concluderen dat voor beide plannen van aanpak geen geld is. Het wordt dan of anticiperen op gevolgen (gevolgbestrijding) of een enorme kentering in energiegebruik. Een beetje van het één en een beetje van het ander lijkt geen afdoende aanpak.

 Tot welke school behoort u persoonlijk of uw organisatie? Tot de groepering die zegt: laat maar, we zien wel of we het overleven. Tot de groepering, die de mensheid als veroorzaker ziet en alles in het werk wil stellen om de opwarming terug te dringen. Of tot de groepering, die zich op het standpunt stelt, dat er van opwarming helemaal nog geen sprake is, daarmee impliciet bewerend dat de menselijke CO2-emissie vooralsnog een onbetekenende factor is.

Uit een oogpunt van wat er vanuit de organisatie moet worden gecommuniceerd staat de communicator voor een fiks dubbel-dilemma. Wat moet hij/zij doen wanneer de persoonlijke mening haaks staat op die van de organisatie? En wat kan er namens de organisatie naar buiten worden gebracht, dat enige feitelijk betrouwbare informatie kan worden genoemd? Anders gezegd: een hoge, persoonlijke vakethiek staat op gespannen voet met het zijn van doorgeefluik. Of kan hier het advocatenadagium gelden: wat de verdachte ook deed of beweert, hij heeft recht op verdediging. Het lijkt me los van alles een interessant onderwerp voor een pittig symposium.

Interessante artikelen

Tijdens zijn race naar het Witte Huis heeft Donald Trump heel wat beloftes gedaan en mensen voor het hoofd gestoten. Welke twee componentenlijm moet hij straks aanvoeren om die uitspraken van ‘ik ben


Je hebt mannen en je hebt vrouwen. We zijn redelijk gevorderd als het om kennis gaat betreffende de eigenschappen van beide seksen. Zowel fysiek als mentaal of psychologisch. Maar hoe dit zit bij iema