Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Een voor mij opmerkelijke uitspraak kwam tot mij via een Internet-journalist tijdens DWDD deze week. De zichtbaar enthousiaste journalist vertelde hoe in enkele nieuwe films een bijna, want het staat voor de deur, sf-beeld wordt gegeven van de digitale wereld. In één film, die binnenkort uitkomt, praten mensen met hun computerapparaatje, dat als een persoonlijke tomtom de hele dag terugspreekt, als de drager dit wil. Zo trekt de drager de hele dag op met een personal digitaal maatje. In de film wordt de hoofdrolspeler verliefd op de vrouwelijke stem en gaandeweg voelt de slimme, empathische computer deze affiniteit en begint met warme stem en intonatie terug te praten. Er ontstaat als het ware een Platonische verhouding, die in gedachten en teksten verder gaat en althans virtueel de Platoniek overstijgt.

Niet dit feit op zich trof mij, maar de opmerking die deze journalist er aan toevoegde. Op de vraag ‘Maar wanneer wordt dit werkelijkheid?’ antwoordde hij “Over niet zoveel jaren meer, want dit is waar ze in Silicon Valley naar toe willen.” Let wel, dat binnen afzienbare tijd iedereen binnen zichzelf loopt te praten of zachtjes voor zich uit mompelt (binnen=persoonlijke actieradius) tegen zijn digitale vriendje of vriendinnetje is ‘waar ze in Silicon Valley’ naar toe willen.’ Ze!

Zo gaat dit. De leiders in de digitale ontwikkeling bepalen dit. Als generaals sturen zij hun uitvindleger af op de samenleving. Geen verkiezingen, geen potentiële klantenbrief, ik heb hen niets gevraagd, zij van Valley zijn vrij om die kant op te gaan. Het standaardantwoord daarop van voorstanders is: “ Ja, maar je hoeft niet mee te doen of zo’n apparaat aan te schaffen. En er zit toch ook een knop op.” Dat antwoord is even achterhaald als ‘wie goed doet, goed ontmoet’ en ‘eerlijk duurt het langst.’

Alsof ik om al die ook interessante programma’s onderbrekende tv-reclame heb verzocht. Alsof ik de lawaaimuziek in winkels kan afzetten. Alsof ik overal gewoon met contant geld kan blijven betalen. Deze voorbeelden zijn duizendvoudig aan te vullen. Alsof ik nog überhaupt wat te vertellen heb. Ik word geleefd of ik nu wil of niet. Sterker nog, ik kan alleen overleven door mee te gaan. Ik hoef niet voorop te lopen, maar tussen de achterhoede en de door trekkende karavaan valt een steeds groter gat. Dus ik trek mee in de middenmoot. Gedragen door het infuus met het ‘erbij willen blijven-medicijn.’

In de cultureel-sociaal-economische-technologiemaatschappij bestaat er helemaal geen vrije wil meer buiten een actieradius die zo ongeveer door mijn eigen vel wordt bepaald.

Alsof ik de ziek makende smogpieken in Chinese massasteden kan tegengaan. Alsof ik de massaslachting in Syrië kan afremmen. Aan elke knop moet ik dan draaien. O ja, ik kan stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in Groningen binnenkort. Alsof de politici ook principieel uitvoeren wat zij zeggen en beloven. Ik heb al moeite mij aan mijn eigen afspraken en knoppen te houden.

Nee, voor mij neemt het Darwinisme zeer tastbare vormen aan. Het is de omgeving die bepaalt of ik voortleef of wegkwijn. Het is de wetmatigheid van de natuurlijke, in dit geval sociaal-cultureel-technologische selectie. Die Siliconers ontwikkelen een nadrukkelijke, onstuitbare nieuwe omgeving en het wordt aanpassen geblazen of verdorren en vereenzamen in een kleine kring van achterblijvers en teloorgangangers.

Interessante artikelen

Sprookje voor volwassenen

 

Er was eens een sprookje.

Dat wilde werkelijkheid worden.

Zij ging naar de waarzegger.

Beste waarzegger vertel mij:

Hoe kan ik als sprookje werkelijkheid worden?

Wel


De glimlach van de zon

De klimaatconferentie in Parijs stemt tot enig optimisme. Er is een grote mate van overeenstemming over het gegeven, dat de wereld hard aan de slag moet. Natuurlijk bleek de ge