Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Haaksbergen, in en in triest. Een nodeloos ongeval.

Onmiddellijk doken de media erop. De vergunning bleek te rammelen. Nauwelijks voorwaarden aangaande veiligheid en verzekeringen. De organisatie was niet op de hoogte van regels in het buitenland, die meer afstand en een andere publieksopstelling voorschrijven. Wat deed de bestuurder fout?

Als dit allemaal inderdaad zo blijkt te zijn is dit zeer laakbaar, MAAR…

  1. welke idioot denkt dat het plezier is als je monsterauto’s over andere auto’s heen laat rijden (debielenplezier)?;
  2. welke ambtenaar bedenkt niet dat voor zo’n risicovol spektakel zware eisen nodig zijn, los van regels elders. je kunt toch nadenken, oen!?;
  3. welke organisatie regelt het niet zo, dat risico’s minimaal worden, want de gevaren zijn evident, anders was het ook geen spektakel?

MAAR, MAAR het echte maar!!!: welke ouders gaan a) met hun kinderen naar een dergelijke wanvertoning en b) met hun kinderen vlak aan de piste staan zonder enige bescherming, waar brullende monstertrucks gas geven.

Het medelijden met de slachtoffers en hun nabestaande of familie overheerst. Begrijpelijk. Wat er direct achteraan kwam in diverse reportages, is de vraag naar verantwoordelijkheid en schadevergoeding. Is dat het belangrijkste? Wat onmiddellijk voorop zou moeten worden gesteld, is dat volwassenen hun eigen verantwoordelijkheid dienen te kennen. Leg niet de schuld bij een ander. Vraag je niet onmiddellijk af wie moet vergoeden. Vraag je af: had ik het zelf kunnen voorkomen? Wat is mijn eigen verantwoordelijkheid in deze? Waarom zou je je verlaten op de verantwoordelijkheid van anderen als jezelf je verantwoordelijkheid niet kent? Waarom zou die ander beter moeten zijn dan jij?

Leren communiceren met jezelf. Dat heet: leer nadenken.

 

Als kinderen in het geding zijn, zijn eerst en voor alles ouders verantwoordelijk. De tendens in onze maatschappij om verantwoordelijkheid steeds meer bij anderen of instanties neer te leggen is een funeste ontwikkeling. Het maakt kinderen niet alleen onverantwoord zorgeloos, maar ongemerkt volledig afhankelijk van een niet bestaand altijd waakzaam omgevingsapparaat. Het begint met waarschuwingsbordjes van de soort 'deze deur gaat naar deze kant open' en eindigt met een geboortecontract bij de aanmelding van een boreling, waarin staat " Hierbij verklaart de staat te allen tijde en onder alle omstandigheden verantwoordelijk te zijn voor het welzijn van deze nieuwe nieuwe burger, ook al begeeft die burger zich, al of niet onder leiding van zijn ouders, bewust en moedwillig dan wel onbewust en onnadenkend in levensbedreigende situaties." Was getekend Rutte almachtig.

Interessante artikelen

Een jaar heeft 365 dagen of 8760 uur. Wie 75 jaar oud wordt, leeft al met al 657.000 uren. Mensen, die dit voor het eerst horen en het getal tot zich door laten dringen, schrikken bijna allen. Een men


Mevrouw Lagarde, directeur van het IMF stelt voor Griekenland nog twee jaar te geven om de bezuinigingen en de resultaten ervan aldaar een kans te geven. Dit betekent dat er op korte termijn nog geen


Een vreedzame wereld willen we allemaal, maar is dit wel zo? Aan welke voorwaarden zou die samenleving moeten voldoen? Als we de afschuwelijke gebeurtenissen in Spanje deze keer als uitgangspunt nemen