Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Deze keer een lang stuk, maar dat is het ook waard. Het gaat om een communicatievraagstuk van de hoogste orde en complexiteit. Gisterenavond vond er een bijeenkomst plaats van de Perssocieteit in café De Sleutel in Groningen. De zaal was bomvol met een zeer gevarieerd gezelschap. Achter de paneltafel Seinen, NAM-woordvoerder en projectleider als het om de bevings- en schadeafhandelingsdiscussie gaat, Lintmeijer, zelfstandig communicatieadviseur, maar vooral ook oud-woordvoerder NS (dus problemenkenner) en De Boer, wel bekend journalist in het Groningse.

De discussie verliep open. Geen vraag bleef onbeantwoord. De zaal was kritisch. de panelleden naar vermogen direct en duidelijk.

De algehele teneur in de discussie tussen gehoor en de panelleden Seinen en Lintmeijer was voorspelbaar voor wie de media volgt: De NAM is te reactief, te weinig proactief, reageert terughoudend, is niet open en liegt soms. Ook de ter plekke weergegeven twitterberichten waren verwijtend en overwegend negatief over de NAM.

Ik kom op verschillende aspecten in het onderstaande terug. Ik leg mijn kaarten gelijk op tafel, dan kent u het standpunt van de schrijver dezes. De discussie is oneenwichtig.

Zoals ik al stelde in mijn voorgaande artikel over dit onderwerp een discussie tussen emotioneel reagerende mensen en rationalistische mensen is zinloos, anders dan dat kan worden geconstateerd dat de een zijn argumenten haalt uit het hart als symbool van de emotie en de ander uit het hoofd van de ratio als symbool van het ‘objectieve’ denken. In werkelijheid weten we dat het hart niet redeneert en dat beide werelden in de hersenen zijn gehuisvest. Emoties verbinden aan het hart is even ouderwets, als dat mensen geloven dat er zo iets is als een ziel. Onze bovenkamer regeert 90 of meer procentv an onze (re)acties, als het gaat om bewuste acties.

1. Het zou mij wat waard zijn als discussieleiders, journalisten, talkshowmasters en verder iedereen nu eens aanvaardde, dat dit nooit een faire en zinvolle discussie kan opleveren. Iedereen die die vermenging wel toepast doet dit om hij of zij lekkere, kijkcijferverhogende toeschouwersaantallen nastreeft, dus in dienst van de commercie. Het is schaken tegen dammen, de zwaarwelter tegen het kind, de angst tegen de concrete realiteit, die nooit wijkt voor angst omdat de realiteit ook totaal onvermijdelijk angst en onzekerheid omvat. Denk daar maar eens over na. Kortom interview op feiten en niet op emoties, waarbij angst als hersenreactie wordt benaderd. Of onzekerheid, of afkeer of verwerping.

Een aanval op dit punt mijnerzijds. Elke journalist die een vraag stelt aan iemand in een interview in de trant van ‘bent u zeker dat dit gaat lukken’, mag van mij worden afgevoed als totale nitwit, die 1000 jaar achterloopt, want hij ontkent de natuurwet en de wetenschaps-bevinding dat nooit iets door de mensheid als zeker kan worden betiteld. Een journalist die dit toch doet, heeft maar één doel. Hij wil het publiek laten weten dat de uitspraak van de geïnterviewde (politicus, voetbalcoach, bedrijfsceo) toch niet zo rotsvast is. Tegelijk maakt hij daarmee duidelijk, wat het publiek al lang (sinds de Steentijd) wist, niets is ooit 100 procent zeker. Het is geen vraag naar nieuws, het de vraag naar het oudst bekende menselijke gegeven: jij kunt niet alles voorspellen, hé.?!

Er is maar één moment dat een journalist die vraag zinvol klan stellen en dat is als hij of zij zeker weet dat het antwoord zal zijn: “ Ja, dat is 100 procent zeker en ik zal u vertellen waarom dit zo is.” De persoon die dit waarmaakt verdient de eeuwige Nobelprijs. Dit genie kiepert 3000 jaar wetenschap in de afvalcontainer en verandert het paradigma op ongekende wijze." Kijk, dat is nieuws.

     2. De oplossing in de NAM-affaire voor de schadeloosstelling van de getroffen bewoners kan alleen maar bij de eigen overheid liggen en daarmee in beginsel bij een besluit van het hele Nederlandse volk. Onder de noemer “wij hebben allemaal geprofiteerd van het winnen van de grondstof aardgas en nog voor enige decennia’, er zijn nu zeer vervelende gevolgen voor de bewoners ter plekke, die daar persoonlijk geen enkele andere schuld hebben, dan dat zij al één van 17 miljoen (toen minder) niet hebben geprotesteerd of wel, maar niet zijn gehoord, laten wij allen tezamen deze mensen uit de pijn van de gevolgen helpen. Wij hebben en bloc de boorvergunning verleend en en bloc de voordelen genoten.”

Anders gezegd op dit niveau is het geen NAM-zaak, geen bedrijfsaangelegenheid, maar een vraagstuk van nationaal belang, vragen om een nationale oplossing en gebaar. De arme Zeeuwen, die de rampspoed van 1953 te verduren kregen hebben zelf ook niet de Deltawerken hoeven bekostigen.

 

  1. Een emotie versus ratio gesprek of discussie werkt niet. Ebn al helemaal niet massaal. De ouders die een kind verliezen kan ik pogen te troosten, maar een discussie waarbij ik hen wijs op de onvermijdelijke realiteit van het leven, waarbinnen kinderen kunnen omkomen, zullen mijn poging als goed bedoeld maar nutteloos afwijzen. Feiten vormen voor hun geen argument. Het onherstelbare kan immers door geen realiteit worden gerepareerd. Het is onsportief de NAM de discussie te laten voeren. NAM veroorzaakt de aardschokken niet. Gasontrekking doet dit. De toestemming hiertoe, de vergunning, wijst naar de eerstverantwoordelijke. Niet het overleg over reparatie en aanpak en maatregelen binnen de verantwoordelijkheid van de NAM. Dat is inderdaad hun pakkie-an. En als daar fluwelen handschoenen en compassie bij nodig zijn, dan moet de NAM dit doen, maar de ultieme oplossing ligt niet in Assen, maar bij het hele Nederlandse volk en in eerste instantie bij hun democratische vertegenwoordiging, zijnde de nationale overheid. En laten we dan meteen duidelijk zijn: woorden stutten geen muren. Woorden doen de waardevermindering van een huis niet ongedaan. Woorden maken niet de kettingen los, waarbij een deel van de bewoners gevangenen zijn van een financieel/economisch-materieel conflict, anders dan voor 1/17 miljoenste deel, als zelfs dit al opgaat.
  2. Tussen de twitteraars zat een reactor die zei: “los het probleem op en stop met aardgaswinning totaal.” Deze persoon is niet de enige die dit roept of schrijft of inbrengt in hoorzittingen. Wat moet ik met zo’n kreet zonder argumenten. Twitteren op deze wijze is gelijk aan schelden, tieren, razen en wat vinden. Het achterliggende verhaal laat staan de argumentern ontbreken geheel Het is een verbaal soort tomaten gooien. Een intellectueel gevorderde maatschappij onwaardig. Naasr die persoon: Meer dan 90% van Nederland kookt op aardgas, een kleiner maar niet veel geringer deel van Nederland verwarmt zijn huis dankzij aardgas, een kleine helft van de elektriciteit komt uit aardgas, een welkom aandeel in de schatkist komt uit aardgas, de energiebevoorrading van zeven EU-landen (onze bondgenoten weet u wel) komt voor een deel, niet makkelijk vervangbaar uit aardgas. Deze persoon weet voor geen meter waarover hij twittert. Ik moet constateren dat iemand die zo reageert de laatste 40 jaar geen krant heeft gelezen of de realiteit van die informatie als feitelijk beton tot zich heeft genomen. Ik mag van een zinnig persoon verwachten, dat als hij reageert met zo’n verregaand stop met alles-standpunt hij alle aspecten en voors en tegens kent. Anders heb ik realiter helemaal niets aan zo’n twitterreactie. Nederlands aardgas en aardgas in den brede is in geen 20 tot 30 jaar en misschien wel langer niet te vervangen. Dit vergt een technische, sociale, financiële, economische en op zijn minst Europese politieke omslag van ongekende, nooit vertoonde kracht en aanpak. Als we morgen zouden besluiten alle vleeseterij af te schaffen en volledig over te gaan op veganisme zou dit makkelijker uitvoerbaar zijn dan een fundamentele energieomslag naar zon, want neemt u van mij aan dat wind het niet redt, tenzij we elk stuk land of vrije zee volzetten met windmolens. Andere alternatieven, zoals kernenergie willen we niet en kernfusie is nog niet beheersbaar op de schaal die we nodig hebben.
  3. Op het slot van de discussieavond liet één mevrouw een zeer persoonlijke noodkreet horen. Haar gezin leeft met beperkte financiële middelen, het huis is onder de vigerende omstandigheden onverkoopbaar, tenzij tegen een prijs die haar met een onbetaalbare schuld laat zitten. Zij en haar gezin, onder wie twee kinderen, is geketend aan de situatie. Zij is nog net niet ten einde raad, maar zoals zij zelf en plain public aangaf de zee bij eb lonkt.
  4. Voor mij zelf was een opvallend punt, dat waar de zaal nadien reageerde met herkenning van de emotie, het spreken van het hart, voor mij de aangedragen argumenten voor haar pijn helemaal niet hartgevoelens waren, maar hele concrete, rationele argumenten. Haar toon was emotioneel, misschien, haar verwoording eerder dramatisch dan wiskundig, maar haar redenen en argument waren glashard rationeel. Dat wil zeggen, dat elk weldenkend mens haar betoog kon volgen en haar feitelijkheden kon onderschrijven.Ik hoorde enige tijd terug van een geval waarbij een vluchteling uit Iran in Nederland zijn heil zocht. Hij bleek zwaar ziek en onderging zonder dralen een hartoperatie die tussen twee en drie ton kostte. Toen hij herstelt was, vertrok hij weer uit Nederland. Nooit droeg deze man iets bij aan de Nederlandse economie. Als Nederland zich zo barmhartig opstelt, hoe moet ik dan de langdurige pijn en onzekerheid van Groningers wegen, die hun huis niet kunnen vertrouwen, horen dat de bevingen nog enkele decennia kunnen voortgaan en die bijvoorbeeld actueel hun kinderen naar een school sturen die allesbehalve veilig is voor een ongenode schok.  Al met al dit is geen NAM-zaak. De NAM heeft altijd zijn werk naar behoren verricht. Op nationaal niveau daarentegen heeft men steken laten vallen. Net zoals de Zeeuwse watersnoodramp geen aangelegenheid was van de provinciale kustwacht toentertijd of de regionale Waterschappen. Het was een zaak van nationaal belang. Niet eens op het niveau van minister Kamp, maar wel op het niveau van de minister-president, van de regering al geheel.
  5. "Beste minister-president, Een deel van uw volk zit in nood. Nota bene wegens een omstandigheid waarvan al decennia het hele Nederlandse volk profiteert. Nooit in die lange inkomstenperiode is een fonds gevormd voor consequenties. Alle geld is aan van alles uitgegeven maar nooit is iets ter zijde gelegd. Sterker de revenuen van aardgas zijn aantoonbaar lager in het noorden van het land besteedt dan elders. U kunt goedmaken wat uw voorgangers betreurenswaardig hebben nagelaten. Dit is geen zaak van Economische Zaken, dit is de verantwoordelijkheid van Sociale Zaken en van Volksgezondheid en daarmee bovenal van Algemene Zaken, als opperhoedster van de Ethiek op landsniveau, van de solidariteit die niet mag ophouden bij de Randstad. Wees eerlijk, waarde landaanvoerder, kijk in de spiegel, als Loppersum Wassenaar heette, wat was dan de Haagse beleidslijn?"

Interessante artikelen

Hoe schoonheid en vernietiging hand in hand gaan. De natuur is in schoonheid geweldig, maar diezelfde natuur is ook geweldadig. Een zonsopgang of –ondergang kan ons in bewondering brengen. Maar diezel


Om intolerantie te bestrijden moet tolerant Nederland zelfs soms intolerant worden. Het is een paradox die soms opklinkt, zoals gisteren in het Buitenhof-debat. Beknotting van tolerantie is intolerant