Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Alles wat zijn grens opzoekt, gaat in zijn tegendeel verkeren. Het is naar mijn mening een soort wetmatigheid. Onderstaand geef ik aan hoe dit werkt aan de hand van de ISIS en Boko Harum ideologieën. Het raakt ook het onderwerp van een artikel van een week geleden: de paradoxen van absoluten. Het geeft vooral ook aan hoe soms elke communicatie tussen mensen die verschillende meningen zijn toegedaan wordt uitgebannen.

Als er één god is, zijn God en Allah een en dezelfde.

Is Allah niet gelijk aan God, dan zijn er ten minste twee goden. Nog los van goden in andere godsdiensten.

Zowel de Joden als de Mohammedanen als de christenen en alle deelverzamelingen van deze beweren dat er maar één god is.

Je mag aannemen dat die ene god in zijn openbaringen eenduidig is geweest en consequent.

In dat geval zouden die openbaringen een gelijke inhoud hebben.

Dus ook geboden en verboden zijn dan identiek.

Dit is evenwel niet zo.

God of Allah voor inconsequent verklaren lijkt mij blasfemie.

Derhalve blijven er drie mogelijkheden over.

Of de openbaringen zijn persoonlijke weergaven van de diverse profeten of zij worden door de uitleggers, de imams, priesters en kerkambtenaren verschillend geïnterpreteerd dan wel deze twee mogelijkheden gaan beide tegelijk op.

Ik zou aan de gelovigen willen aanbevelen de bron van die verschillen eerst zelf uit te zoeken. Als zij dit niet willen, verketteren zij elkaar; hetgeen ook realiteit is. Vanuit het gezichtspunt van het ééngodsbestaan moet dit als ongehoorzaam en verboden worden beschouwd. Wanneer joden of mohammedanen beweren, dat die ene god gebiedt andere gelovigen te doden dan geven zij daarmee onherroepelijk aan dat er twee goden bestaan. Zeggen dat die ander dan in een valse god gelooft, die niet bestaat, is toegeven dat je kunt geloven in een god die niet bestaat. Dat verzwakt de eigen positie 100 procent.

Geloofsbewegingen als ISIS en Boko Harum laten helemaal geen ruimte, nemen de wapens op en onderwerpen elke andersdenkende of -redenerende tot hun geloofsvisie of doden die ander.

Geloven is een vorm van denken, denken leidt tot weten.

Het weten ontstaat bij aanwezigheid van bewijs. Bewijs ontstaat uit waarnemingen. Onze zintuigen zijn de poorten en kanalen tot kennis en weten.

Iemand die zegt niet te geloven dat er een god is, verklaart dat zijn zintuigen hem geen waarheid hebben verschaft, die leidt tot de kennisneming van een godsbestaan en vervolgens tot het weten. ISIS en Boko Harum erkennen het recht op atheïsme niet en nog erger gunnen atheïsten niet eens het recht op bestaan.

Een agnost zegt: Ik weet niet of er een god is. Het kan ja of nee zijn.

Als een gelovige die zin aanvaardt en daarmee de agnost, aanvaardt hij impliciet de mogelijkheid dat er geen god is. ISIS en Boko Harum erkennen ook het agnosticisme niet.

Het komt er dus op neer, dat aanhangers van ISIS of Boko Harum het denken niet erkennen en impliciet de waarde van kennis, van weten en van waarnemen niet erkennen. Aangezien geloven semantisch nadrukkelijk verschilt van denken en weten, ontkennen zij tegelijk de semantiek en dus één van de meest essentiële factoren van de taal.

Dan valt er met hen niet te discussiëren. De facto ontkennen zij een wezenskenmerk van het menszijn nl. het denken en daarmee van het werk van hun god. Zo leidt maximaal geloof tot die grens waar het omslaat in ongeloof.

Interessante artikelen