Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Je hebt oorlogsguerrilla’s. Die zijn bijna niet te bestrijden. Dat leerden ons Vietnam, Irak, Syrië en Afghanistan o.a. Bij islamitische terreur gaat het om een geloofsguerrilla. Ideologie en godsdienst hand in hand. Een schier onverslaanbaar amalgaam. De rol van informatieverspreiding vormt een bijzondere bijdrage. De moderne internetwereld en het bezit van persoonlijke media met een mondiaal bereik, evenals de veelheid aan conventionele schriftelijke en audiovisuele media zorgen voor een permanente promotie van terreurdaden en aanwakkering van leden. Naast afschuw groeit aanhang.

Vrije nieuwsgaring werkt als brandversneller. Een nieuw fenomeen als gevolg van de informatietechnologie. Zou het helpen, als we onzerzijds over de wandaden van terroristen en alle aanverwante informatie zouden zwijgen? Doodzwijgen dus. Bij wijze van geweldloos verzet. Ontneem hun de bühne.

Ik hoor u denken, dat gaat niet werken. Zo’n afspraak krijgen we wereldwijd niet voor elkaar. De moslimlanden zouden gewoon doorgaan met berichtgeving en de terreurgroepen ook. Nog los van antiwesterse landen. Wij zouden die berichten dan niet overnemen of verder verspreiden. Volgens het motto: je bestaat niet als je in het internationale nieuws niet bestaat.

Kansloos. Wij zijn de wereld niet. Information wants to be free. Persvrijheid is tegelijk ook informatievrijheid. Eenzijdige amputatie is een vorm van zelfkastijding. Je maakt ook tegelijk jezelf deels monddood.

Maar als praten niet werkt, werpt ook doorpraten geen vruchten af. Wat staat ons dan nog open om te doen? Welke daad is machtiger dan het woord zonder zelf tot wandaad te verworden? Massale stilteminuten zijn een vorm van interne communicatie. De geschokten, de getroffenen, de verwanten en dierbaren herdenken in stilte. Maar wat denken al die zwijgers? Dat de vrijheid is vermoord of ten minste zwaar belaagd? Dat na het zwijgen een oorverdovend geschreeuw moet opklinken? Nu al lees ik in reacties op medianieuws van cynici, dat de cartoonisten en journalisten het aan zichzelf te danken hebben (danken?). Je moet een ander niet beledigen. Je mag een ander niet bekritiseren is hun argument. Maar wat als die ander een ideologie aanhangt, waarvan de kern mij beledigt? Ja zelfs mij het recht op mijn bestaan ontzegt, op mijn beleving van de wereld en haar oorsprong en toekomst, waarbij ik een ander geen kwaad doe behalve het volstrekt met hem of haar oneens te zijn en daar ook nog eens logische en rationele argumenten voor heb, die ik nota bene ontleen aan zijn eigen geloofsgeschriften.

Ik moet mij dan niet alleen onthouden van kritiek, afwijzing of ironie, maar moet überhaupt mijn mond houden, stoppen met denken, de logica afzweren en de wetenschap begraven. Mijn leven wordt dan teruggebracht tot eten en drinken, ontlasten, slapen en zorgen voor eten, misbruik van gedweeë vrouwen, en luisteren naar iemanden die ik niet waardeer noch geloof.

Ik hoor u denken, dat gaat ook niet werken.

Interessante artikelen

De Russische wereldkampioene hoogspringen Isinbajeva beweert, dat wij haar uitspraken over de wetgeving aangaande homoseksualiteit in Rusland verkeerd hebben begrepen. Dit zei zij na felle reacties op


Het Eurovisie Songfestival is een modern voorbeeld van vervaging van een objectief te beoordelen ‘wedstrijd.’

  1. Het is een landencompetitie maar van welk gebied je een deelnemer kunt zijn staat niet

Salafisten, de die-hards onder hen, willen alle ongelovigen, atheïsten, in feite neutraal denkende mensen, van de aardbodem verwijderen. Zij willen mij dood zien, zeg maar. Het kan toch niet zo zijn d