Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De situatie
Nederland geeft elk jaar miljarden uit aan ontwikkelingshulp. Als dit geschiedt omdat we mensen willen helpen in armlastige landen kan niemand die anderen het recht geeft op een menswaardig leven bezwaar maken. Als het (mede) gebeurt, omdat we handelen uit schuldbesef, omdat op enigerlei wijze deze landen en hun bewoners door ons toedoen in deze positie zijn gebracht, teken ik wel bezwaar aan. Hoe zou een enkeling persoonlijk verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor in welvaart en welzijn achterblijvende Afrikaanse landen bijvoorbeeld. Het schuldbesef zou dan worden veroorzaakt, doordat Nederland vanuit een collectieve handelwijze, die achterstand heeft veroorzaakt of in stand houdt. Het laatste zou het geval kunnen zijn, als onze westerse hegemonie en handelsdominantie minder bedeelde landen doet uitbuiten vanwege hun onmachtige positie.

Zou dit gelden, dan dienen we geen ontwikkelingshulp te geven bij wijze van afkoop, maar moeten we ons collectieve gedrag veranderen en naar vermogen invloed uitoefenen op andere landen die ook tot die hegemonisten behoren. Als het schuldbesef mede gebaseerd zou zijn op in deze tijd als afkeurenswaardig beoordeelde daden van voorouders wijs ik ontwikkelingshulp zelfs af. Een mens kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor de eventuele misdaden of onbehoorlijke activiteiten van generaties, die plaatsgrepen ver voor hem of haar. Ik heb mijn voorouders niet gemaakt en kan ook geen invloed op hun gedrag uitoefenen. Zouden het ouders of grootouders betreffen, dan zou ik hen mits nog levend doen kunnen kapittelen, proberen van gedrag te veranderen of me zelfs schuldig voelen, maar dit laatste dan puur individueel. Of afstand nemen van hun houding en handelingen, maar met voorouders van drie, vier generaties of nog verder terug zijn er geen invloedsbetrekkingen en sterker nog, anders dan een lichte nieuwsgierigheid naar hun afkomst en positie heb ik geen enkele affiniteit met hen. Als we in de huidige tijd compensatie zouden moeten verlenen voor voorouderlijke daden, bijvoorbeeld in de vorm van herstelbetalingen, tot hoever moeten we dan teruggaan? Als bijvoorbeeld Nederland aan Surinaamse nazaten van vroegere slaven vergoedingen zouden moeten betalen, doen die nazaten dat dan ook aan de mensen die geleden hebben onder de wandaden van hun voorouders in de landen waar die voorouders oorspronkelijk vandaan kwamen, als daar sprake van zou zijn?

Ontwikkelingshulp dient alleen gebaseerd te zijn op onze momentane overwegingen tot steun aan mensen, die onder het bestaansminimum leven of dit nu is op het terrein van voeding, gezondheid, onderwijs of een ander relevant domein wat we tot basale levensvoorwaarden rekenen. Maar het kan ook anders dan door geld te geven of moeizaam projecten van de grond te krijgen, die doorgaans helaas kleinschalig zijn vergeleken bij de noden.

Het idee
Nederland geeft jaarlijks de nodige miljarden aan ontwikkelingshulp. We weten dat een fors deel niet op de bestemde plaatsen of in de bedoelde vormen wordt besteed. Dictatoriale macht, foute regeringen en corruptie of gebrek aan doelmatigheid en efficiency bevorderende omstandigheden brengen deze hulp van de rechte bestedingsweg af. Een strenge selectie zou uit moeten wijzen waar het geld of de goederen de mist in gaan. Foute doelen, landen of regeringen dienen te worden uitgesloten van hulp. Dat geld wordt vervolgens wel besteed aan ontwikkelingshulp, maar anders en niet in de eerste plaats in het hulpbehoevende land zelf, maar in Nederland met betere effecten dan onder het huidige steunregiem.

Op de Nederlandse universiteiten vinden talloze onderzoeken plaats, waarvoor vaak het geld voor de finishing touch ontbreekt. Meestal omdat deze onderzoeken niet vallen onder budgetten van regulier aangewezen onderzoeken, vaak ook vanwege gebrek aan voldoende menskracht of geld of omdat een betreffende onderwerp een onderdeel of afgeleide research behelst en niet de hoogste prioriteit is toegekend. Het gaat hierbij in de meeste gevallen om relatief bescheiden  bedragen van enige tonnen tot een miljoen of daaromtrent per onderzoek. Als Nederland bijvoorbeeld een miljard uit het ontwikkelingsbudget voor deze categorie onderzoeken zou aanwenden, zouden elk jaar 1000 of meer van deze researchonderwerpen beter en sneller kunnen worden voleindigd of aangevangen. Dat zijn dan pakweg 100 onderzoeksprojecten per universiteit. De resultaten hiervan zouden, uiteraard afhankelijk van het onderwerp, wel eens meer mensenlevens kunnen redden dan directe ontwikkelingshulp of verbeteringen kunnen brengen in de het leven van alledag. En zeker beter of doeltreffender dan dat deel van de ontwikkelingsgelden, dat simpelweg aan corruptie onderhevig is of wordt verdonkeremaand. Immers, kennis die bezinkt en men zich eigen maakt, heeft een structurele uitwerking.

Denk eens in: elk jaar 1000 researchverbeteringen en -uitkomsten. 10.000 in 10 jaar. Het zou een ongelofelijke stimulans betekenen voor de Nederlandse universiteiten en een regelrechte bijdrage leveren aan de doelstelling "Nederland Kennisland". Voorop staat de intentie deze kennis om niet met de wereld te delen en aan die behoeftige landen  aan te bieden, zodat zij door kennis hun situatie kunnen verbeteren, structureel en niet tijdelijk met veel kwaliteits- of rendementsverlies onderweg. Van het genoemde budget zou een deel kunnen worden aangewend voor de vertaling van de onderzoeksresultaten met gebruiksaanwijzigingen in de 10 of 15 grootste talen in de wereld, zodat ze beschikbaar komen voor de meeste volkeren. Ook dit zou mede een interessante activiteit van de universiteiten kunnen zijn. Nederland draagt aldoende  bij aan een versnelling van waardevolle kennis en wetenschap, waarmee landen zelf aan de slag kunnen. Het is een handelwijze waar een klein land wel groot in kan zijn.

1 juni 2011

Interessante artikelen

Het is een taalverschijnsel dat de betekenis van woorden verandert in de tijd. Als evenwel begrippen, die in oorsprong iets heel specifieks aanduidden te ver worden opgerekt of modieus worden gebruikt


Eerder schreef ik dat ik het heel vreemd vindt dat voetbalkeepers een hoek kiezen bij penalties. Wil je de penalty stoppen volg dan de bal. De penaltyserie bij Kroatië – Denemaken bewijst dit maar wee


In ons land is de discussie over slavenhandel actueel. De meningen kunnen ruwweg in drie categorieën worden onderscheiden. Zij die vinden dat we deze praktijken in de 16e en 17e eeuw als absoluut onto