Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De mondiale verspreiding van informatie, van sportuitzendingen en audio-visueel vermaak, van handelsverkeer en toerisme, van wereldpolitieke bijeenkomsten, van discussies zoals over het klimaatvraagstuk, van wetenschappelijke vindingen en zelfs van individuele digitale contacten geeft een gevoel van eenheid. Eenheid in de zin van het gevoel deel uit te maken van de wereldgemeenschap, van het zijn van een wereldburger. Maar deze verbindingen bestaan vooral dankzij elektronische contacten. We vliegen elkaar tegemoet via kabels, beeld- en geluidsgolven en satellieten, maar in de meeste gevallen is ruimtelijke distantie één van de hoofdkenmerken. We zitten niet echt bij elkaar op schoot. We zijn burgers al naar gelang we het zelf willen, maar de ander moet niet te dicht bij komen. Met één knop moeten we ons voor dat burgerschap af kunnen melden. Het is een knipperlichtcontact. Op zich heel digitaal: aan of uit. 1 of 0.

 

We delen heel wat in eenheid maar niet de wereld

We willen ons vooral wereldburger voelen als het omstandigheden betreft die voor iedereen een fundamentele waarde inhoudt. Die omstandigheden zijn van oudsher bekend. We zijn één in ons verlangen naar veiligheid, sociale geborgenheid, voldoende voedsel en water, gezondheid, een levenswaardige toekomst voor onze kinderen, geen overlast van derden, een schoon en aangenaam ogend milieu, vrijheid zonder overheersing door derden en wat ruimte voor een extra beleving of gebaar. Maar die wereld heeft geen aan- en uitknop.

Zodra we elkaar met wat dan ook lijfelijk op de huid zitten, valt die mondiale eenheid spoedig uit elkaar. Die digitale contacten veranderen in concrete aanrakingen, ruimtegebrek, belemmeringen en inbreuk op eigendommen, denkwerelden en privacy.

Files zijn geen echt leuke verzamelingen. Overvolle stranden of ziekenhuizen evenmin. In sommige grote steden klagen de bewoners dat zij een groot deel van het jaar hun stad kwijt zijn. Die is in beslag genomen door hordes toeristen. Venetië, Barcelona, Parijs lieten zich al horen over deze toeristenbezetting. Ook in Nederland klinken her en der vergelijkbare geluiden op, zij het een tandje minder. Maar in sommige steden zijn burgers, zeker van veel gezochte wijken, de festivalisering beu. Men ervaart geluidsoverlast, vandalisme en slordig ruimtebeslag. Hetzelfde geldt, maar eindeloos geraffineerder, voor commerciële belegeringen. Massaliteit heeft twee gezichten.

 

Het wordt uiteraard nog veel erger als mensen elkaar opzoeken om geweld voor de lol (voetbalfans), geweld als wraak (vereffening van oud zeer) of ontzegging van een bepaalde levensstijl of geloofsovertuiging (IS, Boko Haram, Al Shabaab). Het wereldburgerschap is dan ver te zoeken.

Het wereldburgerschap heeft als tegenhanger de individuele en culturele eigenheid. Al die verschillen zijn boeiend en soms aantrekkelijk, maar vooral als we deze per keer kunnen opzoeken. Wanneer het ons uitkomt en aanstaat. Lees in- en uitschakelen.

In de jaren ’50 verhuisden sommige bewoners in Rotterdam-west omdat zij in etagewoningen onder of boven zich Indonesische huurders kregen, die dag in dag uit een Aziatische etensgeur in het portiek en in trapportalen verspreidden. Omgekeerd verhuisden Aziaten omdat zij de hele winter onafgebroken de geuren van eindeloos pruttelende koolgerechten met worst opsnoven. Het resultaat: één huizenblok met vooral Aziaten en één huizenblok met Hollandse kostkokers. De les? Soort zoekt soort. Is dat verwijtbaar of vreemd. Geenszins. Het is een gegeven van cultuureigenheid. De vluchtelingen zullen heil bij elkaar zoeken. Syriërs bij Syriërs, Marokkanen bij Marokkanen, Wassenaarders bij Wassenaarders, Somaliërs bij Somaliërs.

 

Verscheidenheid is verdeeld, behalve de nieuwsgierigheid

Multiculturaliteit is een fantastisch gegeven. Maar niet, om het zo te zeggen, op één hoop door elkaar. De wereld op zich is multicultureel. Boeiend, uitdagend, inviterend tot kennismaking. Daarom gaan we ook bij elkaar op toeristisch bezoek. Maar 99 procent heeft een retourvlucht en dat is geen toeval. Huis is thuis is op jezelf. Visite en vis blijven drie dagen fris. Zelfs in de eigen kring. Multiculturaliteit is een mondiaal gegeven, het geeft ook her en der veel problemen van botsende culturen of partijen. Die Multiculturaliteit moet je niet op één beperkte plek willen verzamelen, want dan verzamel je ook alle problemen of, noem het wat neutraler, alle verschillen. Juist uit de spreiding van volkeren kwam die multiculturele rijkdom voort. Een verzameling op één beperkte plek doet die Multiculturaliteit juist teniet.

Politici of anderen die pleiten voor een multiculturele wereld maken twee fouten. De eerste is, dat die wereld al bestaat. Die moet je niet kost wat het kost willen verdichten. De tweede is dat juist afstand die culturele verschillen begunstigt. Dat gevoel van digitale eenwording is een bedreiging. Het geeft de illusie van eenwording. Maar waar die eenwording tot botsingen leidt, tot wrijving, ongenoegen en regelrechte verkettering is zij een heksenketel. Als we sommige stoffen samenvoegen, krijgen we een mengsel met heilzame en lang gezochte toepassingen. Daarentegen leiden sommige mengsels ook tot onbeheersbare reacties. We kennen die les uit de scheikunde. Multiculturaliteit is een product en tevens weergave van scheikundige separatie. In de mentale wereld is het niet anders dan in de stoffelijke wereld. We zullen heel voorzichtig moeten testen wat wel en niet in een glazen kolf past. Sommige mengsels zijn onderling, samengevoegd agressief. Dosering en vermenging is een alchemische kunst van jewelste. Dat is in cultureel en sociaal opzicht niet anders. Zo beschouwd is de wereld een laboratorium. Zorgvuldig onderzoekend en mengend en met kennis van de eigenaardigheden van elke component zullen we ervoor moeten zorgen dat het dak op het laboratoriumlokaal blijft zitten.

en en audio-visueel vermaak, van handelsverkeer en toerisme, van wereldpolitieke bijeenkomsten, van discussies zoals over het klimaatvraagstuk, van wetenschappelijke vindingen en zelfs van individuele digitale contacten geeft een gevoel van eenheid. Eenheid in de zin van het gevoel deel uit te maken van de wereldgemeenschap, van het zijn van een wereldburger. Maar deze verbindingen bestaan vooral dankzij elektronische contacten. We vliegen elkaar tegemoet via kabels, beeld- en geluidsgolven en satellieten, maar in de meeste gevallen is ruimtelijke distantie één van de hoofdkenmerken. We zitten niet echt bij elkaar op schoot. We zijn burgers al naar gelang we het zelf willen, maar de ander moet niet te dicht bij komen. Met één knop moeten we ons voor dat burgerschap af kunnen melden. Het is een knipperlichtcontact. Op zich heel digitaal: aan of uit. 1 of 0.

We delen heel wat in eenheid maar niet de wereld

We willen ons vooral wereldburger voelen als het omstandigheden betreft die voor iedereen een fundamentele waarde inhoudt. Die omstandigheden zijn van oudsher bekend. We zijn één in ons verlangen naar veiligheid, sociale geborgenheid, voldoende voedsel en water, gezondheid, een levenswaardige toekomst voor onze kinderen, geen overlast van derden, een schoon en aangenaam ogend milieu, vrijheid zonder overheersing door derden en wat ruimte voor een extra beleving of gebaar. Maar die wereld heeft geen aan- en uitknop.

Zodra we elkaar met wat dan ook lijfelijk op de huid zitten, valt die mondiale eenheid spoedig uit elkaar. Die digitale contacten veranderen in concrete aanrakingen, ruimtegebrek, belemmeringen en inbreuk op eigendommen, denkwerelden en privacy.

Files zijn geen echt leuke verzamelingen. Overvolle stranden of ziekenhuizen evenmin. In sommige grote steden klagen de bewoners dat zij een groot deel van het jaar hun stad kwijt zijn. Die is in beslag genomen door hordes toeristen. Venetië, Barcelona, Parijs lieten zich al horen over deze toeristenbezetting. Ook in Nederland klinken her en der vergelijkbare geluiden op, zij het een tandje minder. Maar in sommige steden zijn burgers, zeker van veel gezochte wijken, de festivalisering beu. Men ervaart geluidsoverlast, vandalisme en slordig ruimtebeslag. Hetzelfde geldt, maar eindeloos geraffineerder, voor commerciële belegeringen. Massaliteit heeft twee gezichten.

 

Botsende voorkeuren

Het wordt uiteraard nog veel erger als mensen elkaar opzoeken om geweld voor de lol (voetbalfans), geweld als wraak (vereffening van oud zeer) of ontzegging van een bepaalde levensstijl of geloofsovertuiging (IS, Boko Haram, Al Shabaab). Het wereldburgerschap is dan ver te zoeken.

Het wereldburgerschap heeft als tegenhanger de individuele en culturele eigenheid. Al die verschillen zijn boeiend en soms aantrekkelijk, maar vooral als we deze per keer kunnen opzoeken. Wanneer het ons uitkomt en aanstaat. Lees in- en uitschakelen.

In de jaren ’50 verhuisden sommige bewoners in Rotterdam-west omdat zij in etagewoningen onder of boven zich Indonesische huurders kregen, die dag in dag uit een Aziatische etensgeur in het portiek en in trapportalen verspreidden. Omgekeerd verhuisden Aziaten omdat zij de hele winter onafgebroken de geuren van eindeloos pruttelende koolgerechten met worst opsnoven. Het resultaat: één huizenblok met vooral Aziaten en één huizenblok met Hollandse kostkokers. De les? Soort zoekt soort. Is dat verwijtbaar of vreemd. Geenszins. Het is een gegeven van cultuureigenheid. De vluchtelingen zullen heil bij elkaar zoeken. Syriërs bij Syriërs, Marokkanen bij Marokkanen, Wassenaarders bij Wassenaarders, Somaliërs bij Somaliërs.

 

Verscheidenheid is verdeeld, behalve de nieuwsgierigheid

Multiculturaliteit is een fantastisch gegeven. Maar niet, om het zo te zeggen, op één hoop door elkaar. De wereld op zich is multicultureel. Boeiend, uitdagend, inviterend tot kennismaking. Daarom gaan we ook bij elkaar op toeristisch bezoek. Maar 99 procent heeft een retourvlucht en dat is geen toeval. Huis is thuis is op jezelf. Visite en vis blijven drie dagen fris. Zelfs in de eigen kring. Multiculturaliteit is een mondiaal gegeven, het geeft ook her en der veel problemen van botsende culturen of partijen. Die Multiculturaliteit moet je niet op één beperkte plek willen verzamelen, want dan verzamel je ook alle problemen of, noem het wat neutraler, alle verschillen. Juist uit de spreiding van volkeren kwam die multiculturele rijkdom voort. Een verzameling op één beperkte plek doet die Multiculturaliteit juist teniet.

Politici of anderen die pleiten voor een multiculturele wereld maken twee fouten. De eerste is, dat die wereld al bestaat. Die moet je niet kost wat het kost willen verdichten. De tweede is dat juist afstand die culturele verschillen begunstigt. Dat gevoel van digitale eenwording is een bedreiging. Het geeft de illusie van eenwording. Maar waar die eenwording tot botsingen leidt, tot wrijving, ongenoegen en regelrechte verkettering is zij een heksenketel. Als we sommige stoffen samenvoegen, krijgen we een mengsel met heilzame en lang gezochte toepassingen. Daarentegen leiden sommige mengsels ook tot onbeheersbare reacties. We kennen die les uit de scheikunde. Multiculturaliteit is een product en tevens weergave van scheikundige separatie. In de mentale wereld is het niet anders dan in de stoffelijke wereld. We zullen heel voorzichtig moeten testen wat wel en niet in een glazen kolf past. Sommige mengsels zijn onderling, samengevoegd agressief. Dosering en vermenging is een alchemische kunst van jewelste. Dat is in cultureel en sociaal opzicht niet anders. Zo beschouwd is de wereld een laboratorium. Zorgvuldig onderzoekend en mengend en met kennis van de eigenaardigheden van elke component zullen we ervoor moeten zorgen dat het dak op het laboratoriumlokaal blijft zitten.

Interessante artikelen

Een paar resultaten zijn onmiskenbaar. Allereerst is een fiks deel van de kiezers de nietszeggende debatten van de gevestigde partijen beu. Men wil vernieuwing en meer daadkracht.  Kies voor doen, was


Soms heb je niets toe te voegen. Hooguit je eigen mening te geven. Lubach vanavond liet haarfijn zien hoe alle feiten over Nederlandse groene energie halve cijfers geven of vernachelende statistieken.