Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Blanke suprematie en racisme zouden de weerstand tegen de komst van allochtonen verklaren.

Het is volslagen andersom. Niet de blanke, witte, geeft het maar een naam, suprematie verklaart de weerstand tegen allochtonen, vreemdelingen, buitenlanders of zwarten, maar het feit dat de witten een minderheid aan het worden zijn. Wereldwijd gezien dan wel te verstaan.

 

Laat ik vooropstellen, dat ik al die kleurtyperingen verafschuw. Zij zijn een betiteling van een volstrekt ondergeschikte uiterlijkheid. Even persoonlijk gesteld; hoe kan ik direct en snel een ‘tegenstander’ typeren? Door zijn uiterlijk te beschrijven, want laat ik eerlijk zijn, ik weet niets van zijn innerlijk of zijn status van beschaving. Dat vereist immers een grondige kennismaking.

Er loopt sinds kort een discussie in onze media over de white supremacy en de deels onbewuste discriminerende houding van witte Nederlanders tegenover gekleurde Nederlanders. Alsof wit geen kleur is.

Het laaide een goede week geleden op met een interview van vier gekleurde vrouwen in NRC. Zij wezen op de stille en vaak helemaal niet stille achterstelling van zwarte mensen in Nederland. De vooral onbewuste discriminatie. Zoals dit heden ten dage met hypes gaat, vielen hun opmerkingen in een vruchtbare bodem. Een reeks aan opvolgende opinies in interviews zowel als ingezonden artikelen volgde.

 

Het leek een tweede aanval op de Nederlandse houding tegenover andere soorten of rassen van mensen na de Zwarte Piet-discussie, die naar binnenkort zal blijken gestreden is of nog een paar jaar nasuddert en een aanvulling op de weerstand in sommige kringen ten opzichte van de open ontvangst van asielzoekers, die nog naar een hoogtepunt zal groeien.

Er ontstaat een sfeer om niet te zeggen klimaat alsof Nederland c.q. een deel van de Nederlanders aan alle kanten xenofoob is. Dat klopt. Die Nederlanders delen dit overigens met alle andere volkeren op aard. Het is een biologisch-evolutionair gegeven, dat soorten en binnen die soorten stammen en families en roedels hun terrein en hun groepen verdedigen tegen soortgenoten van buitenaf. En al helemaal tegen predators.

Mijn eerste constatering is, dat met alle ontwikkelingen sinds mensenheugenis, die diep gewortelde, DNA-gestuurde verdedigingsmechanismen ook bij de moderne mens nog steeds werken. Tegelijk constateer ik, dat ook overal op de wereld machthebbers maar al te graag gebruiken maken van die archaïsche (maar niet heus) scheidslijnen.

Wij zijn niet eens overtuigd multibiologisch ( wat wetenschappelijk echt wel zo is), laat staan multicultureel, wat ook elke dag zichtbaar is in ons alledaagse doen en laten over en weer.

Ik begrijp, dat we ons idioom en woordkeus moeten veranderen en niet meer mogen spreken van blanken en negers, maar dat we moeten spreken en schrijven in termen van witte en zwarten. Naar mijn idee wakkert dit de tegenstelling alleen nog maar aan.

 

Twee weken terug schreef ik dat mij dit bevreemdde. In de jaren ’50-’60 spraken we (de ouderen, ik was nog maar een kind) denigrerend van zwarten of medelijdend over die arme zwartjes, waar het om negers ging of bruinen waar het om oosterlingen ging en soms die gelen als het Chinezen betrof. Mijn grootvader bijvoorbeeld waarschuwde ons, dat het gele gevaar het grootste was. Niet omdat zij geel waren, maar omdat zij met zovelen waren. Hij discrimineerfe niet. Die kleuraanduiding was gewoon de meest eenvoudige, tegelijk primitieve groepsaanduiding. Ik vond Afrikanen een veel duidelijker aanduiding, hoewel niet elke neger wenste te worden gezien als Afrikaan, en idem zo bij Aziaten, hoewel een Indiër zich bepaald niet op één lijn wenste geplaatst te zien met een Indonesiër of Chinees. Kortom, het was eigenlijk een simplistische generalisatie: zij van daar. De wereld was nog niet zo mondiaal. Wie kwam er nu ergens, behalve zeelieden? De meest vergaanden noemden we ontdekkingsreizigers.

 

Wat tegelijk met die terminologie wel opklonk, was het gevoel van blanke suprematie. Wij, hier in het westen, achtten onszelf verder, meer ontwikkeld, moderner en machtiger. Waarop men dit baseerde wisten de meeste mensen zelf niet. Men wist überhaupt niet zoveel van elkaar. Wat wel duidelijker leek, was dat wij sterker waren, machtiger. Hoe anders kon het zijn, dat relatief kleine blanke landen eeuwenlang zoveel koloniaal grondgebied hadden waar we de scepter zwaaiden.

Die dominantie klopte, maar de daaraan verbonden ideeën of grondslagen van suprematie of vermeende superioriteit  waren tegelijk een bewijs van ons gebrek aan echte kennis over de andere wereldbevolking, van een mate van indoctrinatie door de boven ons gestelde, zichzelf elite noemenden en de hersenloze hiërarchie die schuilgaat in godsdiensten en machtspolitiek.

Sporen hiervan, en geen geringe, lopen door tot in deze tijden. De verklaring, dat alle mensen gelijk zijn, is nog volop in gevecht met die eerder genoemde biologisch-evolutionaire inborst en de grondslagen van macht en dominantie.

 

Maar nu komt het. De vrees ofwel de voorangst, zoals ik schreef, voor allochtonen of vluchtelingen of welke nieuwkomers ook, die hier en daar nu opwelt, komt niet alleen uit deze oerwortels, maar heeft ook een actuele bron. De blanken, witten of Kaukasische soortgenoten vinden zich in toenemende mate terug als minderheid op aarde. Chinezen, met ruim meer dan een miljard mensen zijn sterk in opkomst (financieel, economisch, politiek en distributief). Indiërs idem dito. Afrika is navenant in opkomst. Nigeria heeft de grote getallen vergeleken relatief niet zo veel minder inwoners dan de hele EU. En dat is maar één Afrikaans land. Brazilië wordt gerekend tot de BRIC-landen. Ook de ladder opgaande. Deze landen hebben enorme verschillen. In ontwikkelingsstadia, in macht, in geld, in taal en cultuur, maar zij zijn in één ding gelijk: zij zijn niet wit.

 

Alles bijeen komt white supremacy gaandeweg neer op white minority. Evolutionair leidt dit soort verschuivingen tot een gevecht op leven en dood. Ik moet nog eens goed nadenken waar ik de Arabieren in dit licht plaats. Ik weet alleen dat zij zich ondanks alle onderlinge geschillen verenigd weten in de islam als godsdienst en politieke padwijzer en dat zij een miljard volgelingen lijken te hebben. Ze achten zichzelf in ieder geval niet wit.

Er zijn neutraal gesteld nogal wat krachten gaande op onze aardbol, nog los van de natuur die zich verzet tegen het totaal van de menselijke superioriteitsgevoelens, levenswijzen en vermeende dominantie ten opzichte van die natuur. De aarde is van ons, redeneren wij. Echt niet, wij zijn van de aarde. Nederland is in dit grote verband zelfs geen minderheid, maar een minusculiteit. Waar zou een klein land groot in moeten zijn? Slagkracht is geen optie. Getal evenmin. Dan maar wijsheid en voorbeeld. Lantaarndrager in de mist. Spreker van de taal die alle volkeren verstaan: de rationaliteit en de houding die in beginsel niemand kan afwijzen, zijnde wederzijds respect, totdat iedereen inziet wat ons echt verbindt.

Interessante artikelen

Met Curaçao, waar de regering corrupt is en de politieke cultuur abominabel, is een groot belang gemoeid, want Curaçao ligt strategisch. Volgens de politiek maakten we ‘harde’ afspraken toen we 1,4 mi