Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Diverse deskundigen wijzen op de troosteloze, Parijse woonwijken, die we kennen als de banlieues. Of als Molenbeek. Hier groeien jonge mensen op zonder vooruitzichten op werk, volledige acceptatie, wellicht ook zonder onderwijs en een deels vreemde cultuur met ook nog eens andere normen en waarden. Die woonplekken zouden werken als voedingsbodems voor haat, gewelddadig verweer en revanchisme. Er valt veel te zeggen voor hun zienswijze.

 

Het getuigt van een wrange ironie, dat Parijse moslimjongeren uitgerekend wonen in één van de meest luxueuze steden in de wereld. Ik zelf zou niet willen wonen in een omgeving waar dag in dag uit op loopafstand een onbereikbare stoet aan luxe aan mij voorbij zou trekken. Toegegeven die weelde is voor veel Fransen ook niet weggelegd, maar wel deels voor menig Parijzenaar en de miljoenen toeristen. Onbetaalbare auto’s, tassen, horloges, juwelen en schoenen. De wereld van drie keer per dag andere kleren aan horende bij je humeur op dat moment. Rijen tijdschriften waar de kostbare parfums, haardrachten en mode van de advertenties afspuiten. En thuis? Thuis is er de televisie met diezelfde parade. Tennismiljonairs, voetbalgoden, rijke zakenlieden die de helft van hun tijd op jachten wonen of in tweede en derde huizen elders op de wereld. Een onafzienbare reeks sterren en vrouwelijke schoonheden, die geëmancipeerd hun beauty te gelde maken. Het taboeparadijs hier op aarde. Het is een tergende variant op ‘kijken, kijken, niet kunnen kopen.’

Die jonge mensen zouden hun ouders kunnen verwijten waarom zij in een kansloze positie zijn gebracht. Ouders die op hun beurt dachten dat daar een betere wereld wachtte. Vaak klopte dit, met dat verschil dat zij er niet echt kwamen te wonen, net zoals dit geldt voor 95% van de autochtone bewoners.

Zie hier één van de zwarte aspecten van mondialisering en vooral ook de internationale, onafgelaten stroom en uitwisseling van kennis en beelden. Luxe als lepra; de rijken zijn de onaantastbaren. Het werk is er niet en komt ook niet weer, tenzij de economische wereld een gans ander patroon zou gaan volgen.

Ga maar na. Neem Nederland, 150 jaar geleden. Weinig welvaart, een elitaire, afgelegen rijkdom en nog veel werk te doen. Maar als er geld was, kon er worden gewerkt. Handenarbeid, op het boerenbedrijf, in de havens en de dijken. Enige honderden mannen stonden te graven om met de Zuiderzeedam het IJsselmeer te scheiden van de Noordzee. Dat was trouwens nog geen 100 jaar geleden. Nu doen drie mannen met zware graafmachines dat karwei in de helft van de tijd. Handwerk verschoof naar witteboordenbanen op kantoren. Accountants, juristen, administratieve medewerkers en hele stoeten regelcontroleurs vinden hun inkomen via papier en elektriciteitsstromen. We bouwen nu huizen in drie dagen dankzij betonpanelen uitbrakende productieplants. Maar pas op. We automatiseren, robotiseren en vervangen zo onszelf. Nu is er veel meer geld en steeds minder werk, want met 1600 tot 1800 uur per jaar op 8760 leefuren zijn we allemaal parttimer.

Ik maak mij sterk, dat Nederland met zijn pakweg 17 miljoen inwoners er maar 10 miljoen nodig heeft incluis kinderen en ouden van dagen om het land te laten draaien. Het werk komt er niet meer. Dus ook niet in die banlieues.

De hele aarde telt 7 miljard mensen. Dat stijgt naar tien miljard. De aarde als zodanig draait ook zonder mensen heel goed. Letterlijk en figuurlijk. We zijn strikt genomen alsmaar heel druk om onszelf te bedienen. Hoe meer mensen des te meer zelfbediening. Welvaartsvooruitgang in economische zin kan, naar ik economen begrijp, niet meer zonder groei. Groei van het aantal mensen als tredmolen en cirkelgang. Groei van voedselproductie, kledingfabricage, huizenbouw en luxegoederen en –gedrag. Straks moeten we het hele jaar op vakantie om de toeristengroei vol te houden. We willen ouder worden en langer leven en hebben daardoor ook steeds meer zorg nodig. Op dit vlak is zelfbediening falend. Waar eindigt dit? De ene helft van de mensheid die zorgt voor de andere helft? Doe er dan ook maar alvast jongerenzorg bij.

In de tussentijd zou ik die kansloze achterstandsjongeren in de banlieues, waar ook ter wereld, willen aanraden, ga wonen of blijf wonen waar er nog genoeg te doen is. Doe de televisie de deur uit en neem de omgeving, het land, de natuur als etalage. Pijnig jezelf niet met het stadsmuseum van onbereikbaarheid. Bouw aan je eigen toekomst. Neem genoegen met voldoende eten en schoon water, met warme kleren en een droog huis. Dat is al werk genoeg. Maak meer van dat werk en minder kinderen. Werk klinkt als moeite, maar het is de hoofdzaak als het gaat om moeiteloze verveling te voorkomen. Je kunt je nog lang genoeg vervelen in het paradijs.

Het getuigt van een bittere ironie dat uitgerekend nu in Parijs de klimaattop wordt gehouden, waarbij nog voren komt dat er gigantisch veel te doen is als we de klimaattoekomst in enige vorm serieus nemen. Overal ter wereld.

Interessante artikelen

Zie nu met de resultaten.

De driedaagse conferentie in het Vaticaan over kindermisbruik houdt de wereld in gespannen afwachting. Het misbruik wordt uitvergroot door het boek Sodoma.. Het lovergrote d


Vergeleken met de Planck-lengte (10 tot de macht -35e meter) ben ik een bijna onmetelijk grote reus. Voorbij de Planck-lengte vervalt elke maat, maar van het grootste deel van de weg van mijn lengte n


Meningsuiting maakt het onwaarneembare fysiek. Wie voor zichzelf alle vrijheid claimt, laat voor een ander geen territorium meer of moet uit het principe van gelijkheid anderen die vrijheid ook gunnen