Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Volledige integratie gaat nooit lukken. Er is immers geen evenwichtig midden. Politici, dat wil zeggen de voorstanders, tegelijk ook een fiks deel van de burgers, wijzen op de noodzakelijke voorwaarde van integratie voor een vreedzame samenleving van mensen met een verschillende achtergrond of opvoeding. Tegenstanders wijzen een gemengde samenleving zonder meer af. Beide groeperingen hebben het mijns inziens bij het verkeerde einde.

 

Tegenstanders gaan deels aan de werkelijkheid voorbij. Nederland heeft al een gemengde samenleving en dat gaat over het geheel genomen zeer aanvaardbaar. Ons land kent fikse verschillen tussen mensen met een andere culturele visie of samenlevingsidealen. Bijvoorbeeld zeer gereformeerde gelovigen tegenover zeer goed argumenterende atheïsten. Fervente vleeseters naast even gedreven veganisten. Strijdbare socialisten naast doorwrochte aanhangers van het kapitalisme. En zo nog veel meer. De partijen en hun aanhang verschuiven bij tijd en wijle wat. Er is geen evenwicht maar een verdraagzaamheid in zoverre dat men elkaar niet naar de keel gaat. Leven en laten leven is het min of meer geaccepteerde motto. Dit is een evenwicht zonder midden. Het kan dus wel, naar het lijkt. Eén ding is echter duidelijk: de situatie is het voorlopige eindproduct van eeuwen strijd en van een ontwikkeling van de rede en respect. Wat al die Nederlandse groeperingen gemeen hebben is dat zij door de bank genomen kunnen leven met ons staatsbestel, het staatsrecht, het optreden van al die uiteenlopende groeperingen, de vrijheid hierover te berichten en te discussiëren en waarden en normen, waarin mensenrechten een voorname plaats innemen. Niemand is eigenlijk de baas of in absolute zin dominant.

 

De voorstanders kiezen voor integratie met anders denkkenden, die tegelijk een andere achtergrond in politiek of geloof hebben, een andere cultuur gewend zijn en in lijn hiermee anders zijn opgevoed. Samengaan betekent in dit geval vanuit de bestaande Nederlandse cultuur redenerend dat men elkaar respecteert in de verschillen. Met een deel van de moslims is dit echter ten enenmale onmogelijk, als we over en weer onze standpunten onverkort handhaven. De sharia gaat niet samen met ons huidige staatsrecht en de inrichting hiervan. Een geloofsboek als de Koran kan niet boven de wet en de regering worden gesteld. Vrouwen dienen gelijk te worden behandeld en gewaardeerd. Niemand is in beginsel gesteld boven een ander.

Dus mijn vraag aan die politici en hun gelijkdenkenden wat betreft integratie is: wat moeten wij inleveren van onze cultuur en levensvisie wil er voor die gedreven moslims een evenwichtige situatie ontstaan? Het antwoord van die moslims ken ik al?

Zolang ik geen feitelijk en duidelijk antwoord krijg van hen die integratie voorstaan vind ik hun standpunt voos en waardeloos. Wat moet elk van de ‘partijen’ inleveren?

Het gaat mij niet om een hoofddoek, een baard of zelfs niet het geloof, maar om die fundamentele verschillen als recht, vrouwenposities en zo nog wat.

Ik schreef al: vrouwen die sporten en zich daarvoor ook kleden als gebruikelijk is hier, zou dat nog kunnen? Scholen waar jongetjes en meisjes gemengd onderwijs krijgen en ook vanaf een welgekozen leeftijd seksuele voorlichting, kan dat nog? Het trouwen met een ongelovige? De vrijheid van meningsuiting en zelfs belediging van hoogmogenden of in ieder geval kritische geluiden is dat toegestaan? En vrije uitgevers, media en kiezers? En zo zijn er tientallen, redelijk fundamentele zaken te noemen.

 

Als het om bovengenoemde aspecten gaat verschillen we in dit land hevig van volkeren in andere landen. Het zij zo. Ik constateer dit als feit, heb geen bezwaren, maar acht integratie niet mogelijk. Van hun kant naar ons niet en van onze kant naar hen niet. Er moet een gans andere wereld van inzichten en gemeenschappelijkheden komen, waarbij beide groeperingen tot toenadering zullen kunnen geraken. Hiervoor zal het aan beide zijden nodig zijn onze afkomst, eigen-aardigheden en levensvisies af te leggen in ruil voor hogere inzichten van menselijke gelijkheid en het ultieme belang daarvan. Het zou al heel mooi zijn als we het op dit voorwaardelijke punt eens konden worden.

Als ik om mij heen kijken en het wereldnieuws tot mij neem is het helaas nog lang niet zover. De geschiedenis leert ons veel, maar boven alles uit één ding: we zullen onherroepelijk dat verleden en zijn redenen tot verdeeldheid achter ons moeten laten. De voorwaarden voor gelijkgestemdheid zijn nog allesbehalve vastgesteld, laat staan aanvaard.

Interessante artikelen

Afgezien van de persoonlijke woorden gericht tot zijn moeder en zijn overleden broer Friso zal de troonrede 2013 van Koning Willem Alexander vooral worden verbonden aan het woord participatiesamenlevi


De troonrede sprak vooral van verbeteringen na de crisis mede door de zware bezuinigingen. Dat is op zich een feit. Als je het begrotingstekort c.q. de uitgaven die hoger zijn dan de inkomsten terugdr