Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De doodsmak

Annemiek van Vleuten klapte tegen het asfalt en een stoeprand en lag voor dood. Het achterwiel verloor even de grip. Weg droom, weg bijna zekere gouden overwinning. Dat een teamgenoot toch nog de zege greep, is een bittere en tegelijk nog wat verzoetende pil. Annemiek verdient een gouden ontvangst voor incasseringsvermogen. Nauwelijks uit haar coma met een zware hersenschudding en gebroken wervels liet zij monter weten dat de race van haar leven was onderbroken door domme pech. Wat een nuchterheid, wat een realisme. Een voorbeeld voor velen.

De ring die een kringloop bleek

Zo anders is de val van Yuri, onze turnspecialist aan de ringen. Een buitengewoon getalenteerde krachtpatser. Heeft jaren boven de vloer gezweefd, maar kon de harde grond van de werkelijkheid met haar verlokkingen niet aan. Juist op het toppunt van je sportbaan de kroeg in gaan (het Heineken House is niets anders, waar was de portier die hem tegenhield en zei:”Voor jou, Yuri zijn we gesloten, dat begrijp je wel.”) en dan nog eens na sluitingstijd het Braziliaanse nachtleven in. Op zoek naar wat? Ontspanning of iets naar een ontmoeting met je verlokkende verslaving. Zijn vriendin is Braziliaans. Waar was zij?

Yuri’s kracht ligt bij de ringen. Zijn zwakte is sterker dan zijn kracht. Alsof de Sirenes hem verleidden en hem van zijn spoor afbrachten. Het was niet de eerste keer. Hij wil genieten van zijn roem voordat hij heeft gewonnen. Onderweg al en dat kan nu eenmaal niet. Voor hem geldt driemaal scheepsrecht. Eén keer in de fout, een tweede keer en dan zoals dat hoort over en uit bij de derde keer. Dat kan niet anders. Niet omdat er regels zijn, maar omdat die regels ergens een grens aangeven. Anders is het hek van de dam. Alleen artiesten kunnen hun leven lang bezopen zijn of drugs gebruiken en toch nog steeds optreden. Voor sporters gelden andere maatstaven en vooral voorbeeldfuncties.

Het kapitalisme

De voetbalmarkt kende nieuwe hoogtepunten als het om aankopen gaat. Manchester United probeert het kampioenschap te kopen en niet te bevoetballen. Zo kan ik het ook. Geef mij een miljard en ik koop mij het allerbeste team. Pogba gaat drie ton per week verdienen. Meer dan een miljoen per maand. Een eenvoudige arbeider met 30.000 euro per jaar moet daar 30 jaar over doen. Elke verhouding is zoek. En de waanzin is dan ook nog, dat die arbeider staat te juichen als de club dit jaar kampioen wordt. Hiermee geeft hij impliciet zijn akkoord aan deze waanzin. Christemeziele hoe dom kun je zijn. Dan moeten vakbonden die strijden voor een meer evenwichtige beloning inzien dat zij bezig zijn zandkasteeltjes te bouwen aan het strand, die met elke vloedgolf worden weggespoeld. In die voetbalwereld wordt het blijkbaar nooit eb.

Clubkleuren

Bij NEC speelde afgelopen zondag niet één Nederlander mee. Ik ben niet nationalistisch, maar wie of wat maakt dan nog jouw cluppie uit? Blijkbaar geen Nijmegenaren. Ook de shirts niet meer, want die wisselen per wedstrijd en per seizoen, ook met hun opschriften. Elke traditie is zoek. Waarin zit dan nog de affiniteit met de club? In de naam NEC? Ook de spelers niet, want die wisselen ook elk seizoen alsof ze een andere vriendin kiezen. NEC staat blijkbaar alleen maar voor NEC, want spelers, clubkleuren, een specifieke speelstijl of een hoge graad in sportiviteit zijn geen aanhangersmagneten, want ze zijn geen van alle duurzaam. Bij andere clubs is het al niet veel beter gesteld. En wie je het ene seizoen toejuicht, fluit je uit in het volgende omdat die bewuste speler van werkgever is gewisseld. Elke objectieve bewondering is zoek, maar ook subjectiviteit mist grond. Dan ook niet zeuren als je werkgever ook zo omgaat met zijn personeel. Hij doet niet anders dan betere spelers/medewerkers kopen in jouw plaats en als hij geldtekort heeft goedkopere opstellen. Dergelijk gedrag als medewerker verfoeien is hypocriet als jouw eigen club niet anders doet.

Je hoeft met al die sport inderdaad de deur niet meer uit. De wereld speelt zich af op je eigen kijkbuis. Heb je geen goud, dan is zilver the best of the rest of het goud der verliezers. Meedoen is geen eer meer. Iedereen wordt geacht voor het hoogste te gaan, ook al zijn de kansen klein. Net als de staatsloterij. Soms is de verhouding nog geen vijf minuten judoën tegenover 2x 8 uur vliegen, jaren van voorbereiding en 20.000 milieukilometers. Kortom een gebrek aan doelmatigheid en resultaat. Zoals zo vaak in het leven. Vandaar de titel.

Interessante artikelen

Een strategische aanpak kenmerkt zich door een handelwijze, waarbij een gegeven doel wordt gesteld en bereikt door een zo efficiënt mogelijke inzet van middelen. Nadenkendheid, doelbewustheid en doelm


Als men het woord strategisch hanteert, mogen we veronderstellen, dat het gaat om serieuze doelen en dito resultaten als uitkomst van een moeitevolle aanpak met een goede voorbereiding. Waarom anders