Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Welk zinnig mens kan de wereld nog volgen? Je bent geneigd je af te wenden en je probeert je eigen kleine wereldje te besturen. Daarin zijn soms al lastige vraagstukken genoeg. Wat moet je meer? Maar de omgeving laat ons niet los. Het nieuws blijft beuken. 24 Uur per dag. Niet iedereen vraagt daarom, maar de media hebben zichzelf die opdracht gegeven. Mensen die daar werken willen hun baan behouden. Hiervoor halen zij elk argument uit de kast. Van kijk- en luistercijfers tot het argument dat veel mensen maatschappelijk geëngageerd zijn.

Dit laatste klopt, maar de een ziet zijn betrokkenheid uitgestrekt tot de hele wereld en volgt elke nieuwshik en de ander past zijn actieradius aan aan wat hij of zij zelf meent te kunnen overzien of te kunnen verwerken.

De alomaanwezigheid van nieuws en nieuwszenders heeft een onmenselijke maat gekregen met het karakter van een bombardement. Alsof 24 uur per dag de zon fel schijnt. Met reclame is het niet anders. De moderne missionairssen.

 

U kunt de knop omdraaien. Maar als u de tv afzet en radio en de laptop of i-pad en daar is de smartphone nog bij gekomen, dan nog loopt u overdags door de wereld die u toevoegt wat u moet kopen, waarom dit goed voor u is, hoe u moet rijden gezien de werkwerkzaamheden, dat er vandaag even niet kan worden gezwommen vanwege de blauwalg en dat morgen de KLM staakt.

Alles kan elke dag net wat anders zijn en laten we wel wezen u wilt toch wel weten waar u nog met enige veiligheid wel op vakantie kunt of uw kinderen een studiereis plannen. De media als Scylla en de eigen behoefte als Charybdis.

Stress is de nieuwe verkoudheid. Het komt echt niet altijd van het zogeheten harde werken. Van hard werken gaat niemand dood, heette het vroeger. Dat was waar, alhoewel vaak toch wel een paar jaartjes eerder.

Van constante druk krijgen mensen wel last. Als zij na een bezige werkdag toe zijn aan wat ontspanning of rust of aandacht voor de kinderen of een hobby moet het natuurlijk niet zo zijn, dat er dan een parade aan moetjes staat te trappelen.

Neem de hedendaagse zaterdag. In de jaren ’50 was dit een normale werkdag. We hadden een ouderwetse tweedeling: pa was aan de arbeid, ma deed huis en inkopen en kinderen. Nu hebben ouders op zaterdag zowel de nationale koopinspanning, vaak ook nog met de auto wat verder weg naar het inkoopcentrum, en heeft het gezin kinderen, dan hebben ze er nog drie haal- en brengritten bij. Mijn eigen oudste dochter heeft vier kinderen, drie sporten intensief en elk doet wat anders, waarbij halen en brengen telkens een afweging is ten opzichte van veiligheid. Zij is een meesteres in planning. Emancipatie heeft zo zijn prijs.

Daarbij komt dat als de kinderen in competities spelen, dat de uitwedstrijden bepaald niet in de naastgelegen wijk worden verspeeld. Een jeugdelftal, laten we eerlijk zijn, van niks speelt met groot gemak tientallen kilometers van de woonplaats. Een beetje elftal moet al door de hele provincie heen en is het talent nog groter dan komen landelijke wedstrijden om de hoek kijken.

Wie thuis wil ontspannen en bijvoorbeeld van sport houdt, krijgt elk jaar een reeks van drie etapperijke landentours voor de ogen, tussendoor nog even individuele ritten tijdens de OS en mocht je ook van voetballen houden, dan kunnen we twee supercompetities volgen, met om de klipklap thuis- en uitwedstrijden en voorcompetities om alsnog in die hoofdcompetitie te komen, terwijl de nationale competitie alweer begonnen is, die ook uit twee stromen bestaat (beker- en gewone competitie) en vrijwel elke dag op tv of radio commentaren en interviews, waarbij vooral omstandig wordt uitgelegd dat de uitslag ongewis is. Er wordt nauwelijks over iets zoveel gekletst als over onderwerpen waarvan men in de eerste zin al zegt dat het spannend is omdat we volstrekt nooit van tevoren weten hoe het uitpakt.

De hele wereld vliegt hiervoor het hele land over dan wel die wereld zelf en middelerwijl verstouwen we het nieuws dat aangeeft dat het klimaat achteruit holt en de emissies weer zijn toegenomen ondanks wereldwijde afspraken, waar overigens de conferentiedeelnemers van heinde en ver kwamen aanvliegen. De moderne emissionarissen noem ik ze.

Het bovenstaande betreft grotendeels het weekeinde. U weet wel die ontspanningstijd tussen het drukke werk. Iedereen, zo heet het altijd in interviews, werkt keihard (ik denk dan altijd ‘waar zijn die zwavelmijnen’), maar vult zijn spaarzame vrijetijd met een volte in met op zich als ontspanning bedoelde activiteiten, die daardoor een onderdeel van die druk worden.

Stress is zelfgekozen drukte in veel gevallen. Maar let op: deze stress uit eigen keuzes sloopt harder dan hard werken.

Beter voor milieu en eigen gezondheid zijn ritme en rust. Hoe maken we rust spannend? En bedenk, rust is niet niets doen.

Interessante artikelen

Oplossing energievraagstuk kan klimaatprobleem verhelpen
Twee machtige, op het leven van grote invloed zijnde condities bedreigen  mens en samenleving. Zij voegen zich bij de al vele eeuwen bestaande b


Toen ik gisteren mijn Me too-blog plaatste, wist ik niet dat diezelfde avond Jan Wolkers een uur land uitgebreid op Nederland 1 zou worden besproken. Het werd voor mij een confrontatie. Zelden heb ik


De taal kent een aantal woorden of begrippen die allesomvattend zijn. Woorden met een betekenis buiten welke niets bestaat. Zij geven een volstrektheid aan. Ik noem ze in dit stuk gemakshalve absolute