Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Dit is het derde en laatste artikel inzake de discussie over tolerantie en intolerantie.

Beknotting van vrijheden ten aanzien van nieuwkomers zou in conflict zijn met onze eigen normen en waarden en daarmee intolerant. Ik ben van mening dat van intolerantie geen sprake is. Ik doe dit aan de hand van enkele voorbeelden.

Voorbeeld: schoon huis

U hebt uw hele huis schoongemaakt en krijgt gasten. U verzoekt hen goed hun schoenen te vegen om het huis proper te houden. Nette gasten houden zich hieraan. Willen zij dit niet, dan ontvangt u hen niet. Is dit intolerant of uw goed recht in eigen huis zo de regels te stellen?

Voorbeeld: quarantaine

Nederland heeft kans gezien een besmettelijke ziekte geheel uit te bannen. Mensen van buiten ons land zijn besmet en infectie dreigt. Zij moeten eerst in quarantaine en worden vrijgemaakt van hun ziektekiemen. Bij dieren gebeurt dit standaard. Is dit intolerant of mag ons land zich teweerstellen met maatregelen om nieuwe besmetting te voorkomen?

Voorbeeld: geloofsvrijheid

Ons land kent vrijheid van godsdienst. Gelovigen van welke godsdienst ook zijn welkom. Maar nu doet zich een probleem voor. Die godsdienst gaat gepaard aan de kant van de nieuwkomers met plichten, die er een levensvisie en normen en waarden op nahouden, die haaks staan op de Nederlandse. Denk aan andere rechtsregels (sharia), andere normen ten aanzien van de rechten van vrouwen (ongelijkheid brengend en gedragsbeknotting) of de mogelijkheid tot uithuwelijken (zelfs van minderjarigen).

Deze voorbeelden geven aan, dat het de normaalste zaak van de wereld is om regels te stellen. Zoals ik eerder schreef: ’s lands wijs, ’s lands eer.

Onverenigbare levensvisies

De Islam als geloof hebben mag, maar die andere bijkomende plichten en waarden accepteren wij hier niet. Dat is niet intolerant. Na eeuwen van strijd, discussie en educatie zijn wij tot ons normen- en waardenstelsel gekomen. Over die ontwikkeling en levensvisie in deze maatschappijvorm kan worden gediscussieerd, maar we mogen zweren bij onze resultaten en de maatschappelijke gang van zaken houden zoals we deze prefereren. Dat betekent, dat we die andere normen en waarden niet invoeren en evenmin toestaan dat anderen de onze opzij schuiven en er hun eigen stelsel op na willen gaan houden. Is dit intolerant? Welnee. We beschermen onze vrijheden. We beschermen de rechten die wij vrouwen en kinderen toekennen.

Wij geven de voorkeur aan een scheiding van kerk en staat. Aan de Trias Politica. Aan het feit, dat wetten kunnen worden afgeschaft, aangevuld en verbeterd. Wetten die onverbiddelijk en onveranderbaar worden voorgeschreven door een buitenaardse almacht, die hier niet op aanspreekbaar is en zijn profeet ook al niet meer, en die voor een groot deel van onze bevolking niet eens bestaat, achten wij niet wenselijk. Nederland kent bovendien een groot aantal naturellen, dat zijn de preatheïsten. De laatsten zijn mensen die openstaan voor de kosmos zoals die is en voor kennis die we delen op basis van ervaring en onderzoek, voordat er godsdienst ontstond.

Onenig

Staan wij de islamitische geloofsplichten hier toe, dan verkwanselen wij niet alleen onze zienswijze na eeuwen van strijd en discussie, maar tevens onze momentane eigenheid. Nogmaals discussiëren hierover kan, maar we worden het op voorhand niet eens. We zijn letterlijk onenig. En een samenleving die onenig is, zal onenigheid ervaren.

Als Nederland zich tegen dergelijke invloeden met wetten en regels verdedigt, dan getuigt dat niet van intolerantie. We voelen ons hierbij thuis en wensen dat huis niet op te geven. Als dit betekent dat een grote mate van vrijheid van…. niet neerkomt op grenzeloze vrijheid tot alles, dan moeten we vrijheid beter definiëren. Als gedrag elke millimeter wordt begrensd dan kun je niet leven. Als gedrag (normen en waarden) geen grenzen kent, valt er ook niet te leven. Kortom: het leven in gemeenschap veronderstelt eensluidende afspraken tussen iedereen in het huis, de stad, het land. Wie dit niet accepteert, stelt zich buiten de orde. Die constatering is geen blijk van intolerantie, maar van sociaal rationalisme en realiteitszin. Er valt anders niet samen te leven.

Interessante artikelen

Wegingspaden naar een persoonlijke beslissing
Kopenhagen heeft gebracht wat sceptici vreesden: krachteloze beloftes, een officieus accoord, verdeeldheid, individuele bedoelingen, politieke, maar daadlo