Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De doorsnee Nederlander. Die bestaat natuurlijk niet, maar ik gebruik deze term voor een man of vrouw die de verzameling is van wat wij onszelf toedichten aan Nederlandse eigenschappen. Die doorsnee Nederlander wil het allemaal rustig houden. Geen gedonder in de glazen. Voorstander van still going strong. In het verlengde van zijn ambities of levensdoelen op sommige punten wat verbetering, ook voor zichzelf maar dat is allemaal niet exorbitant. De bomen groeien niet tot in de hemel is zijn realistische kijk op het bestaan.

Wie de media volgt, ziet in korte tijd onrustige bewegingen. Het is alles bijeen zeker nog geen revolutie, maar wel een stapeling van acties en reacties die de gedachte opwekt dat de lucht aan het betrekken is. Voor een deel geldt dat we die toenemende bewolking ook in landen om ons heen waarnemen. Het is geen geïsoleerd Nederlands verschijnsel. De serieuze media komen tot vergaande analyses als: het is tijd voor een nieuwe wereldorde, de 20e eeuwse maatschappelijke stijl heeft zijn langste tijd gehad of het is tijd voor periode 2.0 of 3.0. Ik weet nooit precies wat ik mij hierbij moet voorstellen, maar vat het op zoals nieuw taalgebruik onder jongeren, dat ik ook lang niet altijd kan plaatsen.

Soms bekruipt mij het gevoel dat, als al dat mediagekrakeel er niet was, al die onrust er ook niet zou zijn. Natuurlijk hebben we dan nog wel de echte bevingen zoals in Groningen en de zorgen over de ouderenzorg maar dergelijke praktijkongemakken zijn er altijd wel en overal. Ik geef de media niet de schuld; zij brengen het nieuws en de conventionele media wijken daarin niet merkbaar af van de vroegere aanpak.

Wat wel speelt is de hoeveelheid media en de nieuwsfrequentie en die in samenhang. Nieuwkomers facebook en twitter en nog zo wat dringen door tot televisie, radio en kranten, waardoor steeds meer persoonlijke ongenoegens de landelijke rubrieken halen, die hierop reageren en vervolgens weer tot een nieuwe ronde aanleiding geven. Het gaat dus min of meer om dezelfde nieuwsonderwerpen die als zeurende reclame keer naar keer voorbijkomen.

Actie en reactie vormen zo een eindeloze cyclotronbeweging. Een maalstroon die onze hersenen geen rust laat. Belangrijkste oorzaken: technologie, individualisme en een betwijfelbare vorm van mondigheid.

Laat ik bij wijze van voorbeeld een aantal gelijktijdig spelende zaken noemen. Groot en klein. Eén mevrouw, niet vies van podiumzucht, sluit zich aan bij partij Denk. Wat dan nog, zegt de nuchtere Nederlander. Maar zij is in een ommezien het middelpunt van de Zwarte Piet-discussie, de Turkse kwestie, het moslim-debat en hypeachtige termen als racisme en discriminatie. Ho, ho en wie is die mevrouw nu helemaal? Wilders staat in het middelpunt van rechterlijke uitspraken aangaande de vrijheid van meningsuiting, een buitengewoon lastig onderwerp. Trump wordt gekozen dankzij de vergeten massa arme Amerikanen en onmiddellijk steken ook aan deze kant van de oceaan angsten de kop op, dat dergelijke vergeten groeperingen ook hier bestaan en zich zullen gaan roeren. De sjoemelfraude van autofabrikanten zit nog volop in de boetesfeer en wordt alweer aangevuld met sjoemelkartel met prijsafspraken door de vrachtwagenfabrikanten, nieuwe bank- en verzekeringsaffaires duiken op, accountants mag je niet meer op rekenen en we lijken evenveel verzorgers nodig te hebben als dat er zorgbehoevende ouderen zijn. Ondertussen hebben we een Tweede Kamer met meer fracties dan er stoelen zijn en worden de lijsten van verkiesbare partijleden samengesteld uit louter inner crowd volgens het systeem tikkie breed, tikkie terug, waardoor die kamerleden in feite meer partijmedewerkers zijn dan autonoom denkende en stemmende parlementariërs. Daaromheen spelen dan nog kwesties als de Turkije-deal, Syrië en MH-17, geschonden zeemansgraven en walchelijke selfies van een wielrenner die maar in één sport goed bleek en dat is topbedrog. En dit is nog maar een kleine internationale greep.

Nee, het gaat goed met Nederland zalven Rutte en Dijsselbloem en worden met grote, slapeloze ogen aangekeken door inmiddels enige tienduizenden afgestudeerden die met een fikse studieschuld zitten en die deels moeizaam werk kunnen vinden en vaak niet vast. Ondertussen stromen vluchtelingen Nederland binnen, van wie er duizenden helemaal geen AZC bereiken en die anoniem in de grote steden verdwijnen. AZC’s worden gesloten, hetgeen klinkt als het afstoten van gevangenissen, terwijl we weten dat er nog duizenden en duizenden veroordeelden rondlopen.

Vindt u het gek, dat minder bedeelden hier niet goed van worden. Dat hun onderbuik rommelt, hun hartritme oploopt en zij een kwaaie kop krijgen?

Meer leidt tot meer

Wat zich in veel landen afspeelt, is dat de bevolking groeit en vaak niet met eigen landslieden. Dat verontrust. Het stamgevoel is nog zeer aanwezig. Wat onderbelicht blijft, is, dat wanneer een bevolkingsaantal toeneemt, ook de groepen die om wat voor reden dan ook niet goed aan de bak komen, ook toenemen. Procentueel verandert er op het eerste gezicht niets, maar de nominale aantallen, zoals dat heet, stijgen wel. Dat zien we soms in de samenleving s terug in pijnlijke toenames.

Zo stijgt het aantal analfabeten. Dat heeft tot gevolg, dat een toenemende hoeveelheid mensen een toenemende hoeveelheid regels niet kunnen begrijpen. Meer mensen volgen het nieuws niet via de gebruikelijke kanalen en kiezen eigen zenders. Krantenlezers en –abonnees leggen het af tegen internetters, facebookers en twitters en het kenmerk van die bekijks van nieuwe kanalen is dat mensen hun eigen kanalen kiezen met hun eigen taal, cultuur en gelijk. Heel begrijpelijk, maar dit leidt hoe dan ook tot een verwatering van de bestaande cultuur. En ik ben ineens een witte man en daar mankeert van alles aan.

De multiculturele samenleving zou mislukt zijn. De werkelijkheid is, dat die multiculturaliteit volop groeiende is. De grote steden gaan hierbij voorop. Lastig is dat zoals altijd elk van die groepen eigen problemen kent. Dus vier groepen met vier problemen tellen op tot 16 vraagstukken. Maar 10 groepen met vier problemen laten 40 vraagstukken zien met als grootste probleem ook nog eens de onderlinge fragmentatie en kop- en staartbotsingen. De multiculturaliteit giert door de grote steden, maar de integratie sukkelt daar achter aan. En naarmate een gegeven groepering groter wordt, neemt de eigen cultuur van die groepering toe aan kracht. In feite is ons parlement met straks 20 fracties (als de nieuwe partijen stemmen halen) hier een regelrecht voorbeeld van. We krijgen dan de bijzondere situatie dat de volksvertegenwoordiging zo is samengesteld dat zij net zo verdeeld is als die samenleving, waarvan zij het probleem van de verdeling moet oplossen.

En de participatiemaatschappij dan? Nou, die hebben we. Iedere groepering participeert op haar manier. We hebben dus langzamerhand een multiculturele, slecht integrerende, participatieve gelegenheidscoalitie. Op naar de volgende verkiezingen.

Interessante artikelen

Gasunie is geboren op 6 april 1963 in Kasteel Oud-Wassenaar. De wieg stond dus in een gegoede buurt, al zou het kind zijn peuterjaren doorbrengen in Scheveningen tot de verhuizing naar Groningen. De g


 Met temperaturen rond 30 º Celsius hier en tot ruim boven de 40 in Spanje en Portugal beleven wij een hittegolf in Europa. Die hadden we vroeger ook. De discussie rond klimaatopwarming maakt dat we o


Een vreedzame wereld willen we allemaal, maar is dit wel zo? Aan welke voorwaarden zou die samenleving moeten voldoen? Als we de afschuwelijke gebeurtenissen in Spanje deze keer als uitgangspunt nemen