Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Het maakt mij altijd wat mistroostig als we schrijven over 'bedrijven die...' en dan komt er een negatieve kritiek op een gegeven gebeurtenis of industrieel gedrag. Zoals deze week speelde aangaande Shell, dat eerst enkele decennia terug een alom als goed en duidelijk beoordeelde documentaire maakte over de dreigende klimaateffecten van o.a. het moderne energiegebruik, om vervolgens aansluitend weinig werk te maken van een transitie naar duurzame energie. Bedrijven zijn al zo anoniem. Bedrijven zijn een verzameling van statuten, werkprocessen en beleid. Beter zou zijn te spreken en schrijven van 'er is een groep mensen, die met elkaar.....enz.' Dat maakt het duidelijk wie er bezig zijn. Bedrijven aanklagen werkt anonimiserend. Is een merk fout of de bestuurders en medewerkers van die papieren organisatie, die pas gezicht krijgt als het om ademend personeel gaat. In dit geval zijn het enerzijds Shell-experts, maar anderzijds aandeelhouders, opvallend genoeg vaak naamloos, die los van welk resultaat van het concrete werk ook een eigen productieproces volgen en dat is 'hoe kom ik aan meer geld.' Voor hen bestaan Shell en andere, naar winst en continuïteit strevende concerns in de eerste plaats voor dat geldverdiendoel. Als dat zou renderen nemen ze net zo graag aandelen in een stropdassenfabriek of een bierproducent.

En we mogen ze niet veroordelen, want wie wil niet in staat zijn aandeelhouder te worden. Het is een sterk geambieerd allemansberoep. Die aandeelhouders zijn evenwel als sneeuw voor de zon verdwenen als die winstmarges ophouden en liefst net nog iets eerder om letterlijk te verkassen. Als het om de sector kolen, olie en aardgas handelt, geldt dat wij, mensen, maar al te graag gebruik maken van dat proces dat energie oplevert. Ook al leidt dit tot klimaatproblemen of zelfs rampen. Dat maakt ons in ieder geval al instandhouders. Als iemand voedsel verkoopt waar gif in zit en we merken dat, dan zijn we als klant als de wiedeweerga weg. In dit geval is het gif een toekomstige ramp van jewelste, maar kunnen we als klant/aardebewoner niet weg. Individueel doet een deel van de mensen een besparingsduit in het milieuzakje, maar over het geheel genomen dendert de emissietrein onverminderd door. Met een in tijd telkens verschuivend maar in realiteit tegelijk dichterbijkomend eindstation.

Het is menselijk, intellectueel en maatschappelijk in mijn ogen heel vreemd, dat mensen via hun eigen staat c.q. overheid geen aandeelhouder zijn van de samenleving als zodanig en over de winst van het functioneren van dat 'staatsbedrijf' geen rente vangen. Of moet ik dit heel anders bekijken en is die burger wel degelijk een aandeelhouder/ontvanger aan wie staatswinst wordt uitgekeerd? Die winst manifesteert zich in de vorm van welvaart, goede woningen, voldoende behuizing, eten, een scala aan vertier, oplopende leeftijden en een mate van veiligheidsgevoel. Dat wil zeggen winst in die landen die beter presteren dan hun armetierige landenfamilieleden. Zien we hier het mondiale, overal geldende aandeelhoudersmodel, waarvan de beurskoersen laten zien, dat vele staatsbedrijven verliesgevend opereren. En dat leidt blijkbaar tot de wereld zoals we die kennen en tegenkomen in al zijn goede en slechte dingen/producten/handelingen.

Als we vluchtelingenstromen zien als staatsaandeelhouders die de wijk nemen voor een levensbedreigend of een economisch slecht renderend staatsbedrijf op zoek naar een betere winstuitkering, moet we dan niet constateren dat dit hetzelfde gedrag is als van die aandeelhouder van gewone bedrijven in ons land die bij een gegeven ontwikkeling zijn aandelen inruilt voor die van een beter presterende concurrent. Met dat verschil dat in ons Nederlandse geval en ook elders in die goed renderende landen die aandeelhouder dit al doet terwijl hij nog –soms veel –geld bezit. Het beeld wordt anders als we vluchtelingen aanmerken als aandeelhouders die vertwijfeld willen investeren met het enige dat ze vaak hebben: hun lijf en leden.

Interessante artikelen

Grote patronen laten de toekomst zien. Niet in details, wel wat betreft richting en grote lijnen. Neem bewapening. De mensheid begon te vechten met knotsen. Lijf aan lijf. Speren en boogschieten volgd


U en ik en onze dierbaren leven op deze aardbol. Veel keus hadden we niet. Het is zogezegd een gegeven. Andere bollen à la Terra zijn er niet. In ieder geval niet in de buurt. Het is ook niet zo gemak