Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Als twee opgewonden hanen kakelen Noord-Korea en Amerika tegen elkaar op. Het gaat niet om een handelsconflict over tandpasta waarvan je tanden roze kleuren. Kernwapens of kernbewapening zijn in het geding.

Noord-Korea werkt hard aan langeafstandsraketten die een nucleaire bom kunnen vervoeren. Ik vind dat neutraal gezien niet vreemd. Het land grenst aan Rusland en China en die beide grootmachten hebben een meer dan uitgebreid arsenaal als het om kernwapens gaat. Beide landen zeggen dat ze die hebben ter verdediging en afschrikking. Als dit zo is, wat moet jij dan hebben ter afschrikking? Pijl en boog?

Voor Noord-Koreau ligt Amerika op afstand en buiten het bereik van hun raketten tot nu toe die circa 3000 km kunnen afleggen, maar dat kan natuurlijk veranderen. Amerika neemt geen risico en trekt met een vliegend en varend front op. De VS hebben zelfs de meeste kernwapens. Meer dan alle landen ter wereld bij elkaar als we China en Rusland buiten beschouwing laten. Dus wie weet zich meer bedreigd?

Amerika laat de wereld weten geen oorlog te zoeken. Maar hoe moet een land dat zich permanent bedreigd voelt het inschatten als een vliegdekschip met kernvliegtuigen en atoomonderzeeëers op weg zijn naar zijn kusten. Die vraag is simpel te beantwoorden: hoe zou Amerika zich voelen als Noord-Korea met dergelijk oorlogsmaterieel richting Californië koerste?

China heeft een handelsrelatie met Noord-Korea, waarbij dit laatste land zeer maar dan ook zeer afhankelijk is van de continuering ervan. Het bruto nationaal product stelt al niet veel voor, maar als die handel wegvalt, verwordt Noord-Koreau tot een derdewereldland.

Ik ben geen econoom maar het komt mij voor, dat de opbrengst van die handel in hoge mate Noord-Korea in staat stelt geld te investeren in die vermaledijde bewapening. Als China dus simpelweg die handel stopt, dwingt het zijn buurland al op de knieën. Niks kern nodig.

Ik heb een nog niet zo vaak gelezen redenering. Een beperkt aantal landen beschikt over kernwapens. Het argument is afschrikking. Alle zeggen die wapens alleen te gebruiken in uiterste noodzaak, dus ter verdediging. Ondertussen stellen ze alles in het werk andere landen deze wapens te ontzeggen, zoals nu het geval is met de Noord-Koreaanse proeven. Als die afschrikking werkt, zou je alle landen van kernwapens moeten voorzien. Iedereen staat dan mat. Dat is omgekeerde proliferatie. Uitdelen dat spul, dan heeft iedereen zijn ultieme verdedigngsmiddel in huis. Als je wilt dat niemand wint of op winst uitgaat, moet je alle doelen dichtspijkeren.

Hierover wordt nooit gepraat of zelfs maar nagedacht. Blijkbaar vertrouwt men die afschrikkingsstrategie alleen bij zichzelf en verder niet. De ongelijkheid blijft nu bestaan en dus wringen landen zich in alle bochten om toch ook maar aan kermwpens te komen. Derhalve moeten die kernlanden voortdurend optreden en dat, zo lijkt mij, vergroot de kans juist op een kernconflict.

Deze vorm van zwaarbewapende vrede is een levensgroot voorbeeld van het gebrek aan empathie, het je niet verplaatsen in de positie van een ander. Het is tevens een voorbeeld van de werkelijke denkwijze: niemand mag kernwapens zolang ik op dat terrein de macht maar heb. Concurrentie, zo heet het, is goed voor de economie. Maar niet op wapengebied. Daar is concurrentie niet goed voor de macht. Het bezit van kernwapens houdt een voortdurende stille dreiging in. Het moeten gekke vergaderingen zijn bij die Verenigde Naties. Een paar landen zitten heel breed geschouderd aan tafel. De rest van de wereld ligt met de buik naar boven. In de Veiligheidsraad zitten de permanente leden schouder aan schouder. Er kan geen Madurodammertje tussen. We zouden het net zo goed de Afschrikkingsraad kunnen noemen.

Interessante artikelen

Bij tijd en wijle lees ik iets, dat mij doet concluderen, dat het niet beter kan worden uitgesproken of neergeschreven. Bij tijd en wijle schreef ik, omdat er veel meer is dat geen herschrijving of be