Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Waar blijven de protesten van goedwillende moslims tegen de aanslagen? In Engeland is het dreigingsniveau verhoogd. Dat betekent meer politie en militairen op straat. Het argument is de mogelijkheid van nog een aanslag. Ik vind dat vreemd. De mogelijkheid van een aanslag bestond immers al en deze werd realiteit. Waarom dan nu meer verscherpte bewaking?

Blijkbaar is de ene mogelijkheid de ander niet. Als men telkens maatregelen versterkt en weer afzwakt en weer verhoogd ontstaat een eindeloze en tevens moedeloze reeks.

Hoe komen we van deze wedloop af?

Nieuwe migranten weren is niet afdoende. Telken blijkt dat aanslagplegers al jaren in het getroffen land wonen of in geval van deze jongeman er zelfs geboren zijn. Het zou helpen als goedwillende moslims aanhoudend zouden laten horen, dat dit door Allah niet wordt verordonneerd! Dat er geen hemel wacht en al helemaal niet als zich onder de slachtoffers ook moslims bevinden. Kortom waar blijft de permanente veroordeling van dergelijke aanslagen uit eigen kring?

De vraag anders gesteld: waarom laten islamgelovigen na om dit gedrag ten strengste te bekritiseren? Ik kan mij niet voorstellen dat Libiërs, Irakezen, Syriërs of Tunesiërs zoveel met elkaar op hebben. De afwezigheid van afkeuring moet derhalve duiden op een andere band of vergoeilijking. Gesteld dat er geen geloof was, zouden mensen uit deze landen dan ook aanslagen plegen? De terreurstrategie van IS zou dan niet bestaan, tenzij haat tegen het westen de voedingsbodem zou zijn, maar dat verklaart dan weer niet de onderlinge strijd op leven en dood, tenzij we er opnieuw het geloof bij halen.

Deskundigen noemen de oudtestamentische Jahweh wel een strijdgod. Geldt die betiteling dan ook voor Allah? Het is allemaal zo tegenstrijdig. Waar men zegt de islamgeboden streng te volgen worden ook eigen landgenoten zwaar gestraft, ook als zij gewoon zichzelf zijn. Islam en onverdraagzaamheid gaan dan hand in hand. Asielzoekers zijn derhalve ook vaak geloofsvluchtelingen, al komen we deze term nog niet tegen. Maar de conclusie is onvermijdelijk.

Verhoogde waakzaamheid. We moeten ermee leren leven, zo zegt men wel. Met die waakzaamheid of die aanslagen? Met dit laatste is mijn slotsom, want al die extra soldaten en agenten kunnen onmogelijk allles voorzien of voorkomen. De prijs van de vrijheid is voortdurende bewaking. De paradox kan niet schrijnender zijn. Het is te hopen, dat als Jezus terugkeert op aarde hij niet eerst naar een noodlottig popconcert gaat of op een kerstmarkt gaat wandelen.

Interessante artikelen