Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Huisvesting, onderwijs en zorg zijn er gratis. Weinig verkeersdoden, geen drugs en seks pas na de huwelijksvoltrekking. Van disco’s en wilde jeugdfeesten is geen sprake. Op straat is het rustig, zijn er geen reclameborden, is er geen last van luchtvervuiling.

Als u dat wel wat lijkt heeft u zojuist gekozen voor leven in Noord-Korea. Mag je er wel wat drinken? Geen bezwaar. Kun je er van alles eten en goede wijn krijgen in restaurants? Wis en waarachtig, het kost een lieve duit, maar dat is in Parijs of op de boulevard van Cannes niet anders. Van obesitas is nagenoeg geen sprake.

Er is evenwel geen Internet en mobieltjes zijn nog spaarzaam aanwezig.

Wat maakt nu Noord-Korea zeer onaantrekkelijk in onze ogen. Die dictator. Dat kan het niet zijn. We gaan met groot gemak op vakantie naar dictatoriaal bestuurde landen als Turkije, Rusland of Egypte. Erg principieel zijn we daar niet in. Het gebrek aan een overdaad aan moderne luxe en nieuwe media dan. Dat kan een reden zijn. Maar dat is dan wel een recent opgekomen afwijzing. Van de laatste twee decennia. Een bijzonder geloof? Ook dat is een factor van weerzin, maar we vertoeven vaker in landen met andere geloofsaccenten of belijdenissen.

Het lijkt erop, dat de voornaamste factor voor afwijzing het gebrek aan vrijheid is. Het feit, dat je niet kunt doen en laten wat en wanneer jij wilt, vooropgesteld dat je daar anderen geen schade berokkent. En dat je hier vooral niet over moet klagen richting regering. Vrijheid laat ook in hoge mate individualiteit toe. Dit laatste is vrijwel afwezig in Noord-Korea. Het land kent een opgelegde solidariteit, een permanent aanwezig sociaal verkeer binnen strenge gedragsgrenzen. Dat klinkt ons in de oren als een maatschappelijk harnas. De Noord-Koreaanse orde bestaat vooral op basis van een collectieve verordonnering. Niet voor ons dus.

Wij merken hier evenwel meer en meer dat die vrijheid van ons ook kan verkeren in gebeurtenissen van onbeschaafdheid en maatschappelijke misdragingen, waarbij wel degelijk anderen worden belaagd of beschadigd. En dat in toenemende mate. Daar zijn dan de politie en de rechters voor, maar die loopt het over de schoenen, als dit het karakter van allemansgedrag krijgt De grote vraag is: hoe krijgen we die tomeloze individualiteit of die grensoverschrijdende, anderen malverserende vrijheid weer enigszins in het gareel? Door eindeloze discussies? We beschuldigen elkaar hier in niet geringe termen van afkeer en wangedrag, zoals discriminatie, fascisme, populisme, mateloosheid en gebrek aan noodzakelijk nationalisme. Ze vliegen over en weer. Zware beschimpingen die het eigen gelijk zogenaamd moeten onderstrepen.

De politieke wurggreep van Noord-Korea ontzeggen wij het bestaansrecht. Van te ver doorgetrokken vrijheid in eigen huis kennen we de grenzen aan het bestaansrecht nog niet, omdat het allemaal nog heel nieuw is (minder dan een eeuw oud) en we doorslaande gevolgen nog moeten onderkennen of ondergaan. Maar het is niet zonder voorkennis dat we weten dat ook datgene dat overgaat in zijn tegendeel - in dit geval van het monddode en geharnaste volk naar onze vrijheid-blijheid– een uiterste kent. Het Noord-Koreaanse bijenvolk mag mentaal de korf niet uit. Een bijenpopulatie waarvan iedere korfbewoner zijn eigen taal zoemt en nectar nastreeft, maar wel van iedereen solidariteit vraagt en nagenoeg eist, als hij in de sores komt,  is op den duur geen korf meer.

Interessante artikelen

De asielstroom neemt af. Dat voorzei premier Rutte enige weken terug. Tussen zes en acht weken zag hij een terugloop in het verschiet. Deze week claimde hij al dat dit gaande was, los van de wintereff


Elk mens is uniek. Deze bewering kan regelmatig worden vernomen. Men geeft er een zekere waarde van personen mee aan. Het komt er op neer dat elk van de zeven miljard mensen die onze planeet bevolken