Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Elk mens is uniek. Deze bewering kan regelmatig worden vernomen. Men geeft er een zekere waarde van personen mee aan. Het komt er op neer dat elk van de zeven miljard mensen die onze planeet bevolken uniek is. Dit leidt tot de vaststelling dat uniek zijn zelf helemaal niet uniek is.

Als een mens of een ding ook maar voor een fractie anders is dan een vergelijkbaar individu of object, geldt die uniciteit al. Nu zijn verschillen tussen mensen zeer in het oog lopend. Zeker als het uiterlijkheden betreft. Echter ook van binnen zijn de verschillen groot. Bijvoorbeeld waar we zicht krijgen op iemands karakter en intenties. Het herkennen van die verschillen leidt tot een positieve of negatieve mening over een mens. Voeg daaraan toe dat de waarnemer zelf ook zo zijn eigen beoordelingselementen heeft en we constateren dat de ene uniciteit de andere beoordeelt en omgekeerd.

Zo beschouwd kunnen we begrijpen dat een serieuze formatie van een nieuwe regering een ingewikkeld proces is. Niet alleen zitten er een viertal mensen met hun rechterhanden bijeen onder leiding van een sturende voorzitter, waarbij men elkaar de maat neemt, maar bovendien liggen er complexe onderwerpen op tafel, die ook elk hun unieke karakter hebben gezien vanuit de partijprogramma’s en –wensen. Als de politieke voorlieden hun samenwerking tot op details vooraf willen regelen, moet dit mijns inziens de facto als onmogelijk worden bestempeld. Helemaal als er tussen die partijzaken ook nog eens principiële punten spelen. En omdat deze berusten op principes zijn het impliciet hoofdpunten.

Dat het zo gaat, blijkt wel uit opmerkingen als ‘we maken geen meters, maar centimeters.’ Van een uiteindelijk akkoord kan hoe dan ook alleen maar sprake zijn als de coalitiepartners hun standpunten verdunnen, water bij de wijn doen en het verder wel zien. Of heikele punten opschuiven, dan wel in partjes behandelen.

Hier komt nog bij dat sommige onderwerpen -doorgaans niet de minste- moeten worden afgewogen met hun besluitvorming tegen hun haalbaarheid binnen de EU, waardoor ongewenste verzwaring of verdere verwatering zo goed als zeker in het verschiet ligt. Voeg hieraan toe dat de wereld stijf staat van veranderingen en incidenten, die in ons land tot gevolgen of effecten leiden, en het zal duidelijk zijn, dat elk akkoord in de tijd zijn bestaansonzekerheden heeft en ook zijn eindigheid.

Al deze omstandigheden maken dat de nieuwe regeringsleden moeten afspreken dat zij in de Tweede Kamer elkaar moeten vasthouden als menselijke boeien in woelig water. De eigen Kamerleden kunnen derhalve nooit zonder last of ruggenspraak stemmen. Dat is al jaren een farce. Hun respectievelijke achterbannen worden sterk verdund gerepresenteerd en een duidelijke stem van het volk is in deze mêlee ver te zoeken.

Het mag geen verwondering wekken, dat burgers zich als stemmers afkeren van de politiek. Zij zoeken naar andere mogelijkheden om hun stem te laten horen of hun wil en woede tot gelding te brengen.

Regerende politici zullen geneigd zijn omfloerst en met meel in de mond commentaar te geven. Opponerende politici zullen elke mogelijkheid te baat nemen om tegengas te geven. Een vlotte doorstroming van noodzakelijke besluiten en bijbehorende activiteiten wordt hierdoor ook nog eens belemmerd.

Zo ontstaat bij mij het beeld van de regering met Tweede kamer die zich als een rugbyscrum over het politieke speelveld beweegt. Ergens tussen al die duwende benen en voeten ligt een bal als een dobbelsteen met zeven vlakken en de cijfers van 0 tot en met 6. Ik verdenk de Chinezen ervan dat zij achter de invoering van de Dobbelcratie zitten via hun gokconcern op de Philippijnen..

Interessante artikelen

Als een land alleen maar kan bezuinigen door de lasten te verhogen en bezittingen te verkopen, zoals centrales en havens, zijn er twee mogelijkheden. Of het land zit al op de bodem of het weet waarach