Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

In het zuiden van Soedan heerst een burgeroorlog. Het gros van de mensen aldaar leidt honger, ontbeert schoon water en een adequate gezondheidsdienst of een goed functionerend schoolsysteem, om maar de meest nijpende zaken te noemen. Kortom het is kommer en kwel van de hoogste kwaliteit.

Het land ontvangt ontwikkelingshulp. Voor de ontwikkeling van wat? Er zijn blijkbaar wel middelen om aan wapeninkopen te doen. Aan beide zijden van de strijdende partijen. Geen geldhulp meer bieden zou je denken. Maar, moeten we mensen dan laten verkommeren? Alsof ze nu wel een leefbaar bestaan hebben! Het geringe dat ze hebben wordt blijkbaar deels, misschien wel grotendeels, omgezet in wapens. De opstandige bevolking vecht dus twee oorlogen. Eén tegen een in hun ogen vijandig regime en één tegen honger en armoe. Welke van de twee strijdende partijen moeten we nu helpen? Geen van beide ben je geneigd te denken. Maar dan steekt die verkommering de kop weer op.

Er blijven dan drie opties open. We pogen de partijen aan tafel te krijgen om een en ander uit te praten. Welnu, dat lukt al decennia niet. De een wil juk, de ander niet. We kunnen ook het land schoonvegen met militair geweld en dan onder curatele een nieuwe regering aanstellen of twee voor resp. noord en zuid. Dat verbieden internationale afspraken en verdragen. Bovendien moeten we dan een aanpak kiezen waarvan we de kern zelf nu juist afwijzen: geen oorlogje spelen namelijk. Optie drie is uit laten razen, waarbij één partij het onderspit delft en er meer slachtoffers vallen. Met een grote kans op herhaling vanwege revanchisme. De vierde optie is het land en de regering ontmantelen en er een tijdelijke regime uit eigen gelederen neerzetten en de vijandigheid saneren, zeg gedurende een generatie of twee. Dit neokolonialisme wijzen we met recht en reden af. Economische sancties kunnen ook nog, maar dan moeten andere landen zich unaniem onder dit besluit scharen en niet stiekem tot wapens leveren of goederen afnemen. Dus is er voor deze optie eerst wereldwijde eensgezindheid nodig. Vergeet het maar. Zo’n verbond is nog nooit gelukt. Wie moet worden geholpen heeft voorkeursstemmen en dus is er geen eenheid tussen partijen die ook oorlog voeren maar dan politiek. Dan zijn niet wapens de middelen maar commercie of andersoortige belangen.

Zo vallen we noodgedwongen terug op een van de drie eerder genoemde opties. Op papier, zoals in deze blog, is de rationele oplossing voor de hand liggend, maar praktisch niet uitvoerbaar. De conclusie luidt: de praktijk laat rationaliteit niet toe. Ons hoogste, niet politieke of godsdienstige vermogen werkt niet in de realiteit. De politiek lost het niet op, evenmin als de godsdienst of de rede. Blijft hoe dan ook over de realiteit. In de werkelijkheid lost alles zich altijd op. Het kost alleen veel eigenaren het leven. Namelijk de bezitters van politiek, geloof of rede casu quo de bevolking aldaar, die toch al nauwelijks iets heeft en nu zelfs dit niet. Dat wat niemand bezit, brengt uiteindelijk de oplossing en dat is de Tijd. Wie tijd van leven heeft wint. Zo eenvoudig werkt de realiteit. Wij, mensen, hebben de Tijd maar tijdelijk in bezit. Overigens zonder er de eigenaar van te zijn. De Tijd daarentegen duurt zolang als dat er tijdelijke bezitters zijn met besef van tijd(s duur). De Tijd bezit iedereen. Wie dat in een gegeven situatie is, dat maakt Haar niet uit.

Interessante artikelen

Anthropocentrisme hoeft ons niet te verwonderen. Veel van de jongste eigenschappen en bevindingen in de natuur bestaan pas met de komst van de mens. We nemen onszelf als uitgangspunt en maatstaf. Het