Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Een jaar heeft 365 dagen of 8760 uur. Wie 75 jaar oud wordt, leeft al met al 657.000 uren. Mensen, die dit voor het eerst horen en het getal tot zich door laten dringen, schrikken bijna allen. Een mens wordt nog geen miljoen uren oud?! Ja, klopt,  zelfs niet als hij de hoge leeftijd van 100 jaar haalt. Het moge aanleiding zijn tijd als kostbaar te kwalificeren. Ze is schaars.

Iedereen heeft het druk of werkt keihard. Zelden hoor je iemand zeggen: "ik werk rustig en ben niet gepresseerd.  Wat precies met keihard wordt bedoeld, weet niemand. Het is hetzelfde moderne woordgebruik, dat we aantreffen met aanduidingen als fantastisch, briljant, super, mega. Vooral op televisie duiden commentatoren mooie of goede prestaties aan met superlatieven. Zij verhogen hiermee de status van een onderwerp, waarvan zij toch maar de verslaggever zijn. Een soort zelfreclame dus. De overtreffende trap dient hun status, maar geeft niet een objectieve vergelijkbare werkelijkheid weer.

Keihard slaat in ieder geval niet op 12 uur per dag zwoegen in de zwavelmijnen, aan de galeiriemen of iets moderner- in de bouw, achter de computer of als therapeutisch adviseur. De kleine middenstander,  ja, die maakt lange dagen, heeft minder vrije tijd dan de kantoorklerk. Of die dagen ook zwaar zijn in de betekenis van keihard is een discussie waard. Veel uren zijn niet altijd zware uren. En wie zijn werk met zin doet, gaat minder vermoeid naar huis dan wie met tegenzin arbeidt.

De zakenman of vrouw, die verzuchtend en opscheppend tegelijk zegt dat hij of zij elke week wel 60 uur maakt, overdrijft doorgaans. 60 Uur?  Dat betekent vijf dagen per week, zonder aflaten, 's ochtends acht uur beginnen en acht 's avonds  uur eindigen. Zij die beweren vaak wel 70 of 80 uur te werken liegen of overdrijven kinderlijk doorzichtig. 80 Uur; dat is dus van 6 uur ´s ochtends tot 6 uur in de avond elke werkdag, gevolgd door twee weekenddagen met elk 10 uur per dag aan de slag. Die opscheppers werken niet gewoon. Ze maken zonder twijfel langere werkdagen dan 40 uur, maar geen 80. Het is hun keuze. Compassie is niet nodig en hun verzuchting is ultiem zelf gezocht medelijden. Ze zijn geheel uit vrije wil bezig, meestal met de bedoeling binnen 10 jaar boven Jan te komen,  om er daarna een heel ander werkpatroon op na te willen gaan houden. Zij werken niet hard omdat het moet, maar omdat ze het willen om later korter te kunnen werken. Ze zijn slaaf van de ambitie om eerder te kunnen stoppen. Ik laat de waarachtige  zwoeger, die voor een crash klus staat buiten beschouwing. Karweipieken zijn van alle tijden.

Terug naar dat jaar van 8760 uur. Een normaal CAO jaar in Nederland komt uit op ongeveer 1600 uren: 200 werkbare dagen van 8 uur elk. Trek dat van die 8760 uur af en we houden pakweg 7000 uur over. Haal daar nog 365 x 8 uur slapen van af en je komt met wat dutjes en strandslaapjes uit op ongeveer 3000 biologisch gewenste, maar weinig zintuiglijke uren. Dan resteren er nog altijd 4000  wakkere uren. Dat is niet mis: we hebben dus tweeëneenhalf maal zoveel vrije tijd als dat we werken. En dan lopen we elkaar aan te praten dat we het altijd zo druk hebben.?! Oké,  in die 4000 uur zitten stomme file-uren, opvoedtijd, boodschappentijd: een mengeling van hobby-,plicht- en verloren tijd,  maar dan nog. Een werkend stel met of zonder kinderen, dat doet er nu even niet toe- heeft samen 8000 vrije uren. 

Als we met  vrije tijd die uren bedoelen die we geheel en al in vrije keuze kunnen doorbrengen en we willen er meer van hebben, dat  moeten we niet trouwen, geen relaties aan gaan, geen kinderen nemen, geen baan kiezen waar er een correlatie is tussen inspanning, verantwoordelijkheid en beloning. Kortom we moeten ons dan desociaal gedragen. Als we vinden dat al die zaken wel tot ons leven behoren, dan moeten we het zien als leven, niet als plicht en ook niet als bezetting van vrije tijd. Wat wou je anders doen? Aanvaarden dus en er de aangename, zinvolle kanten van inzien.

Ook op de tijdschaal van een heel leven legt een eenvoudige rekensom het vraagteken bloot. 75 jaar ofwel 657.000 uren. Trek af alle slaaptijd. Weer 8 uur gemiddeld per dag.  In de jonge jaren wat meer, in de soms oude jaren ook,  tussendoor af en toe een stuk korter dan 8 uur per nacht. Bijeen verslapen we dan 219.000 uren. Blijven over: 438.000 uren. Trek af 40 jaar werken van 1600 uur per jaar ofwel 64.000 uur en er resteren 374.000 uren.

Die 64.000 werkuren zijn pakweg 10 % van onze totale levensduur. In minder dan 10% moeten we dus voor de volle 100% levenstijd de kosten van leven (of welvaart)  via  betaald werk opbrengen.  Geen wonder dat we het druk hebben. Het is niet de duur van werk, maar de druk van werk, omdat het allemaal heel erg compact moet. In een verhoudingsgewijs korte hoeveelheid tijd. Is dat gezond? Ik ben geen dokter en laat de conclusie aan de lezer. De gemiddelde leeftijd is in de beter  bedeelde werelddelen de afgelopen 100 jaar fors gestegen. De medische kennis echter ook, alsmede de hygiëne, de voedselkwaliteit en -hoeveelheid, het comfort van wonen, de kleding en het schoeisel en nog zo wat zaken. Een complex stel factoren al met al. We lijken er in ieder geval niet aantoonbaar eerder door dood te gaan dan onze voorouders. Ik constateer alleen dat, als we zeggen dat we het zo druk hebben, eigenlijk bedoelen dat we ons zo druk maken omdat we veel in korte tijd willen proppen. We hebben het niet zozeer druk met werken, maar druk door de invulling van die  vrije tijd. Simpel gesteld:we maken ons druk. Het is eigen keuze. Stoppen met zeuren dus.

Interessante artikelen

IEen koopman of –vrouw prijst op de markt zijn of haar waren aan. (Eigenlijk zouden we hen verkoopmannen en –vrouwen moeten noemen). U gaat vrijwilllig naar die markt op eigen initiatief en neemt kenn