Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Veel van mijn blogs zijn zeer kritische beschouwingen over van alles en nog wat in de grote wereld. Deze keer betreft het een Nederlander die we allen een beetje kennen. Geen miljoenen verdienende topvoetballer. Geen harde CEO uit op fusies en superwinsten. Geen crimineel die u en mij aan zijn laars lapt. Zelfs de media zijn onverkort lovend. Hij was een icoon en een voorbeeld voor…..ja voor wie eigenlijk. Alle bestuurders ben ik geneigd te zeggen.

Maar waarom? Wat maakt hem tot dat icoon en voorbeeld?

Ik neem een artikelkop van mijn krant (NRC) als vertrekpunt. Eberhard was kordaat, empathisch en af en toe driftig. De kwalificaties elders verschillen niet veel. Ik geef u mijn kijk op de man.

Eberhard was realist. De wereld is groter en machtiger dan een mens aan kan. Hij was vooral dienend. Ik ben er voor mijzelf en mijn gezin, dat zou je nog aanvaardbare egohoudingen kunnen noemen. Maar ik ben er ook voor de samenleving en wel vanuit de functie die ik heb en die mij tot een autoriteit maken in de loop der tijden. Ondanks al zijn topposities, zoals we die noemen, bleef hij dienend. Dat is zijn voornaamste, zeer prijzenswaardige houding. Hij was er niet voor zichzelf!!! Hij ging niet voor het grote geld. Ook niet toen hij een tijdlang weer advocaat werd. Zelfs niet in zijn laatste weken.

Hij ging evenmin voor de grote politiek in die zin dat hij een onaantastbare partijleider wilde worden, een kleiharde minister of een regeringsleider.

Ik denk dat hij een sublieme mengeling was van realist, van kleine haalbare idealen, van feiten waarvoor hij hard knokte tegen op eigen voordeel uit zijnde opponenten. Hij begreep dat mensen allemaal hun eigen(aardig)heden hebben. Maar zijn empathische vermogen hielp hem op alle niveaus de realiteit en behoefte aan hulp onder ogen te zien. Zijn voorkeur voor besluiten en afwegingen op basis van realisme maakte hem kordaat en onverzettelijk, maar tot aan de grens van agressie. Hij was, aldus NRC af en toe, driftig. Logisch, dat het moment waarop hij moest oordelen dat de samenleving of zijn politieke omgeving volhardde in de verkeerde richting op basis van feiten en realisme en hij zag dat het verkeerde pad weg opgewandeld. Daarbij adoreerde hij vermoedelijk het recht, maar zag dat het recht lang niet altijd de rechtvaardigheid diende.

Eberhard was zo gezegd een voorbeeld voor ons allen. Dus welke eigenschappen missen wij of om het bij machtshebbers en autoriteiten te houden: welke eigenschappen missen zij?

Een goed voorbeeld doet goed volgen. We zullen zien. Bij de nieuwe regering, bij VNO-NCW, in de kringen van tycoons, bij sommige bevolkingsgroepen of motorbendes en doorgeslagen voetbalclubs. Ik voorspel u: Eberhard was een icoon en voorbeeld. Hij zal ten grave worden gedragen dan wel gecremeerd en beweend. En daarmee wordt dan ook het icoon begraven. Zijn voorbeeld duurt slechts een week. Zijn eigenschappen zullen niet als axioma’s op de selectieformulieren komen van organisaties, welke dan ook. Het heet dat de geschiedenis ons lessen leert. Welnee, de geschiedenis leert vooral wat je niet moet doen om een aardig en rechtschapen mens te zijn, waarmee je geen 100 jaar wordt maar evenzogoed op je 61e uit de roulatie wordt gehaald.

Interessante artikelen

Van de week was ik aanwezig bij een lezing van Nobelprijswinnaar Ben Feringa in de Oosterpoort. Een bijkans uitverkochte zaal voor Studium Generale. En dat voor een onderwerp als nanomotoren. Ik begre


Grootmoeder, kunt u vertellen waar de Blue Force vandaan komt?
Amalia, de geschiedenis van de Grote Aardgas Samenwerking gaat terug tot 1973. In dat jaar brak de eerste oliecrisis uit. De energieprijze