Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

Als we het hebben over eeuwigheid bedoelen we in eerste instantie een heel lange tijd. Veel langer dan de duur van het bestaan van een mens. Voor zover wij weten bestaat niets voor de eeuwigheid. Alles ontstaat en vergaat. Altijd is een woord dat die eindeloze eeuwigheid in vijf letters vangt. Maar wat bestaat er voor altijd? In feite weten we dit niet. Een kosmische zwaargewicht als de zon of een nog grotere ster brandt zichzelf op. Zelfs zwarte gaten lijken een bestaanseinde te kennen, ook al slokken ze nog zoveel hemellichamen op. De hele kosmos kan ja dan nee een begin en een einde hebben, maar daar doen we niet veel mee. De tijd blijft buiten ons bereik.

Het is daarom intrigerend waarom mensen die geloven een voorstelling maken van de hemel als een plaats waar men voor altijd zal vertoeven. Er komt geen einde aan. Waarom dit prettig zou zijn, kunnen zij niet duidelijk maken. Het is ook een vreemde gedachtegang. Mensen gaan dood na een al of niet prettig leven, om dan direct daarna een wedergeboorte te ondergaan, waarna men voor altijd leeft. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat dit tweede bestaan ook vol zit met ongemak en pijn, met lijden en afzien. De hemel is een paradijs en dan bedoelen de geloofaanhangers dat daar alle sores is verbannen. Waarom dit dan niet gelijk al op aarde zo is geregeld, vertellen Bijbel en Koran niet. De uitleggers (kerk- en moskeedienaren) vertellen ons dat we via een lijdensweg die hemel moeten verdienen. Voor baby’s wordt een uitzondering gemaakt. Die ontsnappen aan die lijdensweg. Vreemd genoeg moet je dus blij zijn als je kind jong sterft. Allereerst blijft het kind die lijdensweg bespaard en voor ons als ouders is het juist een pregnante vorm van lijden, die ons de hemelgang doet verdienen.

 

Voor mij die niet gelooft, bestaat die hemel niet, maar ik begrijp dat dit dan een bewijs is van dit lijden. "Och arme, hij gelooft niet en denkt dat het levenseinde een definitief einde is." Het duidt ook op een eigenschap of een vermogen dat veel anderen minder hebben: het logisch kunnen redeneren. Ik ben daar mee behept.

Ik deel die logica met jonge (meestal zijn het jongeren) gelovigen die zichzelf opblazen. Begrijpelijk. Zij zien een troosteloos leven voor zich en hopen op een heerlijke hemelgang als zij dat type leven al vroeg opgeven. En passant proberen zij ook de lijdensweg van anderen te verkorten door hun leven en lijden te beëindigen, hetgeen moet worden gezien als een goede daad in hun redenering en zienswijze. Ook al beweren zij het tegendeel. Dat van die (zelf)moordenaars de logica anders in elkaars zit dan de mijne moeten we maar beschouwen als een gevolg van het feit, dat zij hun leerschool niet afmaken.

 

Mensen hebben veel vragen. Met de woorden wat (materie of wie als het om een mens gaat), waar en wanneer bevragen wij onze omgeving. Met waar en wanneer dekken we alle dimensies van ruimte en tijd. Met waarom betreden wij al denkend een nieuwe, abstracte dimensie: die van doel en reden. Gelovigen hebben dat doel al gevonden. Dat is de dood, want anders kom je nooit in de hemel. Dus de vraag ‘wat is de zin van het leven? waar filosofen in nog geen 3000 jaar een antwoord op hebben kunnen bedenken is voor hen al geen vraag meer. Wat de zin van de hemel is, is daarentegen een gans andere vraag?

 

Hun antwoord is: het warme bad van goddelijkheid en eeuwigdurende verwenning. Hier gaan onze logica’s ook uiteen. Voor mij is het niet-bestaan van een hemel juist de zin van het leven. Je bent maar één keer voor korter of langer op aarde en je zult dat leven als het even kan voluit benutten om achter het antwoord op die vraag te komen en je in te zetten voor anderen, die dat leven ook in volle glorie willen doorbrengen. We hebben dus Altijd en Mijntijd. En aan de vraag Wat is Altijd? komt nooit een einde met een antwoord. Daar moet je dus maar niet aan beginnen.

Interessante artikelen

Nadat ik een jaar geleden schreef, dat de afwachtende houding (communicatief) van de wereld voor al Assad, een vrijbrief inhield om nog even door te gaan met het bevechten van opstandelingen en revolu


Diverse deskundigen wijzen op de troosteloze, Parijse woonwijken, die we kennen als de banlieues. Of als Molenbeek. Hier groeien jonge mensen op zonder vooruitzichten op werk, volledige acceptatie, we


De annexatie van de Krim is door de Russische president onder meer gerechtvaardigd door zijn uitspraak, dat hij Russische landgenoten altijd zal helpen als deze in de knel dreigen te geraken.

Later h