Warnercommunicatie

"Non nobis tantum nati"

De Anne Faber-zaak maakt duidelijk dat rechters in het geval van veroordelingen van geestelijk gestoorde moordenaars nu net niet op de feiten afgaan. De betreffende dader beging al eerder een gruwelijk misdrijf. Hij weigerde aan een TBS-onderzoek mee te werken. Daardoor konden twee feiten niet worden vastgesteld. Eerstens of en in welke mate de dader geestelijk gestoord was. Tweedens of hij behandelbaar zou zijn. Dat leidt feitelijk tot een derde onzekerheid en wel of hij ook geneesbaar zou zijn. Dit laatste is sowieso altijd betwijfelbaar. Psychische experts kunnen nu eenmaal op dit punt nooit 100 procent zekerheid verschaffen. Ten diepste is het brein vooralsnog onpeilbaar. Herhaling ligt altijd op de loer. Dat is een feit helaas.

Terugkeer in de maatschappij staat voorop. Vreemd genoeg niet voor dodelijke slachtoffers. Hierbij hanteert men ook het argument dat het doorgaans wel goed gaat en dat recidive maar in een percentage van minder dan tien procent van de behandelde personen voorkomt. Ik vind dit altijd een vreemd argument. In het geval van Anne Faber is het percentage dat misging 100 procent. Niet vanuit daders geredeneerd, maar vanuit het slachtoffer. Als we toch percentages hanteren, hoort in mijn visie dit percentage voorop te staan.

Het juridische uitgangspunt zou moeten zijn: wat dient de straf te zjin, opdat we maximaal (dus 100 procent al het even kan) zeker zijn dat herhaling niet kan plaatsvinden? We willen in beginsel dat een misdadiger, in dit geval krankzinnigen, weer in de maatschapppij moeten kunnen terugkeren. We willen niet in beginsel dat er nooit meer potentiële slachtoffers zullen komen. Die keuze, die houding, acht ik onacceptabel.

In feite zeggen we tegen de rechter als psychische experts: edelachtbare, van genezing zijn we niet echt zeker, maar aan u is de keuze of u het risico wil lopen gegeven een relatief lage, maar altijd bestaande kans op herhaling. Dat mogen we van rechters nooit vragen. In deze situatie is herhaling immers een feit en dat nemen de rechers bij een straf met mogelijkheid tot terugkeer in de samenleving blijkbaar niet ten volle mee. We zien ook nooit dat een rechter die eerder in zijn uitspraak vrijkomst mogelijk maakte in geval van herhaling die strafzaak ook weer behandelen. Waarom niet? Hij heeft volgens het heersende recht toch een terecht beslissing genomen die eerste keer?

Als we terugkeer en daarmee vrijheid en ongevangen leven zo enorm hoogachten, moeten we dit ook in geval van potententiële slachtoffers toepassen. Een krankzinnige geen levenslange gevangenisstraf geven, in casu een vrijheidsbeperking opleggen, maar Anne wel een eeuwige vrijheidsbeperking doen overkomen, is een een onrechtvaardige keuze. Rechters, de rechtspraak als geheel, zouden hierover opnieuw in conclaaf moeten gaan. Als jury over leven en dood, over gevangenisstraf en vrijheid. En zij zouden die overlegkamer niet mogen verlaten voordat een beter besluit, een rechtvaardiger wetgeving, op tafel ligt.

Interessante artikelen

Communicatie en strategische communicatie als kritische succesfactor

In mijn boek "Communicatie, een allemanszaak tussen strategie en gelegenheidsdenken" geef ik aan, dat de aanspraak die communicato


Wegingspaden naar een persoonlijke beslissing
Kopenhagen heeft gebracht wat sceptici vreesden: krachteloze beloftes, een officieus accoord, verdeeldheid, individuele bedoelingen, politieke, maar daadlo


Een klein jaar terug schreef ik onderstaand stuk op mijn kenissite. Kern van het stuk is: twijfel aan de onschadelijkheid van overdadig beeldscherm- en informatiebombardement.

Afgelopen week kwam in